Schemer over Blankenberge

In de zeekroegen praat men alle talen, de landratten, scheefvaarders
en de bezonken verstekelingen
Als drenkelingen klampen ze me in barensnood aan
met zwemmende ogen en warme monden,
hun verhalen gepekeld met dikke tongen
– Dit is niet mijn volk

In de duinen verstomt het gemompel of
het luide geschal van feesten die al op voorhand vergeten zijn
Daar klamp ik de zee zelf aan, de zwijgend wiegend fluisterende,
de oneindige met donkere ogen waarin men zich nietig ziet
En daar vind ik dat punt, die boei,
een oefening in weids deinende rust
– Dit is mijn herinnering

Woord vormt wereld

losse letters in de vorm van ingewikkelde vingers,
gevouwen in gebed of in rust gespreid
op een huid van smetteloos, scherp papier -
een vormeloze proefdruk,
een oefenen in traag vervagen

laten we zwemmen in deze hemel
laten we wandelen in dit landschap
dit is een oneindig grote wereld
die opgevouwen past in een broekzak

De gekransde

Licht omvat licht in foto’s en aandenkens
– de randen zijn er vaag
zo zijn wij ook licht op licht in de nacht,
waar ons verleden wacht in een lange gang,
terwijl wij kijken hoe laat nu de toekomst is

In bed maak ik mij kenbaar:
“Ik wil geen holte vormen in je hoofd,
want zelfs als dronken fruit zwelt in mijn mond,
wil ik niet dat mijn spreken iets breekt.”

Licht omvat ook het donker.

Forum

(Ik staaf mijn nieuwe taal aan de regels van de kunst
en laat deze omzendbrief het zegel dragen van de satyr)

Een nauwelijks te horen spoor van stemmen,
een spreekkoor dat in dit oord steeds aanwezig is,
zwerft drentelend achter me aan door de oranje lichten,
het gejoel van het laveloze volk en de haveloze geuren
van tabak en vetgele oliebollen
De stemmen zwijgen niet: zij prediken de diep verankerde,
muurweerkaatsende natuurlijke affectie met deze stad,
deze gangen en straten die overal bezaaid zijn met scherven -
nu eens glas, dan weer snippers van linten en verordeningen

Elk is zijn eigen wentelend middelpunt in dit kleurig mensengruis,
maar geen overwoorden kunnen greep krijgen op de buitenkant,
geen kromgebakken marktkramerskreten doorbreken dit binnenzwijgen

Als apostel doop ik de stad tot nieuwgelovige:
met de scheelverschaalde ogen nog gericht op morgen
denkt zij niet aan nu,
maar ik ben diep ademend in haar
Zij is ook mij in de verste uithoek van haar dromen

Tussen bedrijven

gestold, gevangen in een nest vol witte veren
zo bewaakt men een gevonden schat,
een verleden met vreemde vingerafdrukken

één aan één op een hemelbed onder zwarte veren,
zo maken we een samengesteld verhaal
uit edelstenen en schelpen, opalen en maanstenen

waarlijk - lelijk kan men het zeker niet noemen

Anatman

In het centrum baadt alles in vlakke kalmte,
geen wolk of geen woede verstoort de kern.
Geen dood die er heerst, geen sterven,
geen met klem ontkende gedachten of ontketende verlangens.

In het centrum slaapt de moeder van alle mantra's.
Stemmig spreekt zij slechts tot wat bewegingsloos blijft,
openen doet de doos maar als geen woord gesproken wordt.

Lichten op afstand

zo onscherp als tranen van kou of verloren als de winterwind
die je huid door je kleren striemt
verschuiven de lichten van rood naar wit
en vrachttreinen remmen echoënd af als ijzeren spoken

onafgewerkte gesprekken
halfslapende divinatie boven koffie
wat de dag brengt staat in de kranten

de bogen en hallen en hoeken van dit grijze paleis
zijn vervuld met verkruimelde dromen
en de hoop van zij die 's nachts opgekruld liggen
in de lichten die springen van rood naar wit