-

Ergens wacht een bed op mij

Hier wacht m'n bed op haar

Ze lacht soms om mij - zacht,

zegt dingen als gezouten

pinda's zijn voor oude mannen,

of neemt stiekem foto's

als ik aan de voordeur rook.

Elke dag een goedemorgen

en hoe de werkdag was.

Elke dag een nieuwe kraal

aan een ketting kleurige

snoepjes.

Ik wacht in bed op haar.

Elke nacht opnieuw. 

Unter den Linden

Arm in arm worden we opgegeten

door de nevel en oranje lampen

Het deert niet - we weten even

niets van al de groteske rampen

die zich buiten voltrekken

Bij de keurvorst spelen we kaart

eten chips en snoep bij de ramen

noemen elkaar bij verboden namen

en iets genstert stil in de haard

dat zich traag wil uitrekken

Wij liggen onder dekens, laten 

de littekens 

voor wat ze zijn in de stad, in de handen

en verkennen bij elkaar de randen

waar de tijd zelf zich gaat uitstrekken 

Karakorum

I

Vaal zijn de laagtes en kaal is het land

Van dit soort Karakorum word je krankjorum:

een dystopie van distinctie zonder verschil.

Hier spookt het van de stochastiek

en versmallen chiasmes tot één streep

(Ik ben als kind in woordenboek gevallen

en heb nu permanente hersenschade)

Zingeving lijkt vergeefs maar is absoluut

noodzaak als je ziet hoe de legers 

telkens terukomen naar dit oord

om een paar maanden te moorden.

II

In ons hol

houden we het intussen gezellig

III

Gestaag blijft het water rijzen

en de wijsheid smelten

tot zinnen van inferieure makelij

en infernale intenties.

(Beter te schrijven dan je

eindeloos schor te schreeuwen)

Je zou soms verlangen naar 

een vloedgolf over het strand

en begraven te worden onder het zand.

Maar we zijn heimelijk volhardend,

werkend aan onze eigen ark.

IV

Trommels uit de diepte

Welke balrog komt daar traag

opgerezen uit de reten

V

Ik volg op afstand vanuit de ruimte

als vanouds. Eén lens afgedekt, één

antenne gedraaid naar buiten, op

de uitkijk voor tekenen van leven. 

Weer de demonen

weer het zweet

weer de witte heren

weer dezelfde zever

weer de steile hell

-ingen vergeven

van demonen:

weer de huisbazen

weer de beunhazen

weer een opening

en toch de hoop 

De blauwe deur

Nooit ben ik gekomen door die deur

Die deur heeft me nooit gekozen

Zij rijst op in dromen, nooit open

Steeds gesloten ben ik gekomen

En gekozen zijn was nooit een keuze

Aan die deur is droom na droom bevroren

En daardoor zal ik nooit genezen 

Het begin van het begin

Alle begin herbegint vroeg of laat.

Ik jaag 's ochtends op paden waar bochten

en bladeren nog de dromen verbergen

van vorige nacht: altijd de dood

of de laagvlaktes van overspoeld verlangen

Alle begin is beweging na weten.

Ik ben weer op pad, voorzichtig

richting een nog onbekende horizon

Alle begin is een oneindig klein moment,

een zen-eenheid van leegte zonder vorm.

Alle begin is adem

10717

Heem

Een ondraaglijk lichte koffer volgestopt

met vreugde reist boven de wolken, racet

onder een zon met manen als een raket

Er worden geschenken geschonken en

broodjes gebakken. Er wordt gepraat onder

glazen en in vele talen maar iets

wordt niet echt gezegd.

Uitgerookt

Uit een tuin vol katten stijgt grijze rook:

de man komt niet nader tot het kind

Zout was de hoop en zout is die versmoord

Loom kijken de katten toe hoe één rug buigt

Hoe één hoofd stil lijkt maar een gevangenis

is

Raamloos

Gekraste lak, liminale schapen, zwarte

brokken gemaakt van coca-cola - consumptie

als universele taal in een raamloos gebouw.

Kapitaal heeft al lang de kunst gekaapt.

Rauchen verboten - der Hauch stockt, auch

dies war einmal ein Gefängnis

Staartstuk

Betonnen adelaars kijken met misprijzen

naar de vertrekkende, vertrokken en ver

dronken in een waterput van eigen makelij

Het voordeel aan turbulentie tijdens tur-

bulentie is dat het je geen bal meer

kan schelen of het vliegtuig zal vallen.

Maar m'n gordel heb ik toch al aan.