Gebed aan Voyagers 1 en 2

Neem me mee, neem m'n geliefden mee

neem m'n liefde mee, neem me mega-

lichtjaren mee

neem me mee in de toekomst die ons toekomt

in een ademloze nevel 

en betrouwbare koelte

Neem de gekwetsten mee, de helers en genezers

neem ons mee als een eindeloze trailer, 

een komeet, vele astronomische eenheden

weg van 

Acrux

het hoofd zinkt weg in vakantiewolken

halfbeleefde zomers gedrenkt in oranje en geil gras

stalen baren tralies

ook zonder de wisselstroom van het drankorgel lopen de zaken

een nieuw bezoek aan mijn favoriete woorden

die wegen niet licht maar

zwaar is de vorm en waar is de leegte

er ontstaat een stapelwolk

en ondanks alles is alles

wat overleeft niks anders

dan een overwinning 

Huis van deemoed

gekerkerd en gekelderd ben ik

gewrocht en gewrongen en altijd gewerkt

wiekend over de wielenweg

gebroken als een bloedbalg, 

tussen staalvogels en stroomwielen

wachtend op weergeld,

runen rijtend op vele vellen,

boetedoening en dading,

catalogus van catastrofes,

verlangen naar ongerijmde bevrijding 

-

Ergens wacht een bed op mij

Hier wacht m'n bed op haar

Ze lacht soms om mij - zacht,

zegt dingen als gezouten

pinda's zijn voor oude mannen,

of neemt stiekem foto's

als ik aan de voordeur rook.

Elke dag een goedemorgen

en hoe de werkdag was.

Elke dag een nieuwe kraal

aan een ketting kleurige

snoepjes.

Ik wacht in bed op haar.

Elke nacht opnieuw.