Halogeen

het blad slaat om met de wind, we
willen op de rand staan van het willen.
ik kijk naar beneden en omklem
de reling van de dwarsnacht.

de pen aarzelt:
in de grote gaanderijen is het feest
voor jongens en meisjes die exploderen
van goesting, van goten tot daken.

het zijn nu hun nachten die komen
na die rijen die bij mij hoorden
maar de hoop van neon op niets, dat
verandert nooit in haar vergeten.

beneden het gedruis en gedreun
van alle verlangens door elkaar geverfd
en boven in de holtes van het denken
altijd maar dat ruis van cassettes

tegen al die energie weegt geen kunst op op mensenmaat
van banale dichters die hmm en zo zo zeggen
maar alleen het verre ademen van open longen,
alsof een zeestraat vol mensen is opgebold en

met die mensen de zwart-witte wensen
van vroeger en de lichamen van het nu
ik heb beslist wel meer gewild dan dit
maar bleef kleven in halo's van schemer
als nooit meer dan een rusteloze drinker

Mode d'emploi

het is een ritueel van veren
en toch nooit vliegen
het is een daad van verven van verse kleuren
over troebele kwesties

(ik wijd dit schrijven aan een god zonder persoon,
hij die zich verschuilt achter gordijnen van regen)

het is het omkeren van een zandloper,
het is het zachtste sloopwerk
en het is een daad van stilstaan
bij havens van verlaten gedachten

het is tenslotte licht vangen onder dekens,
en denken dat het sterren zijn

Nazomer 2013

Voor wie wil, zijn patronen en symbolen overal
in gras, in haar, in zomerjurken en kralen.

Vanuit de verte lijkt het één systeem
dat smeekt om ontsluiting,
van dichtbij zijn er slechts bellen en
contouren die vervloeien
in de inkt van warme zintuigen.

Op het einde van de golf ligt nat de rust,
witte lichamen wentelen per kering,
in de volle branding van een hongerzon.

Cor's 50th birthday party

Een aanhoudende mist rolt langs kaarsrechte straten
en gehorige huizen -
de straatlichten staan op strenge afstanden
in hun eigen vijvers van verlichte kasseien.

Wij wandelen, wij horen geen geluid uit de huizen
noch het ruisen van banden over banen
Middernacht is zwaar gevallen als een stolp
en met wat beweegt aan wind, gaan wij huiswaarts

Borden leggen roodomrand hun wil op:
verboden toegang, behalve voor bromfietsers,
fietsers en verstilde feestvierders.
De allereerste bladeren zijn nog niet gevallen.

De von Neumann-cel

Voorbij de staven van onze kooien
speelt het theater en wij zwijgen.
Zij zijn alleen maar schaduwen op doek,
de inkt van inbeelding

In het achterhuis verkleinen de kooien
en kijken we naar beneden naar binnen,
zijn wij onnadenkend steeds gezien.

Ik herinner me
wij bouwden mee aan onze eigen tralies
omdat we beter zijn dan dieren.
Nu grijpen we de staven vast
om niet vormeloos voor de dag te komen

Baile Átha Cliath

land van aardappelen in groene jassen
waar postkaarten als transparanten
onscheidbaar worden van waarheid

de meeuwen hangen boven schoorstenen van bruinsteen
en uit bars stroomt bars gelach.

Hibernia, Hibernia,
waar zelfs de waard zingt als hij zegt
dat de dagsoep de moeite is

onze dialecten lonken huiswaarts
en wij tellen het gras tussen onze vingers -
dit lijkt wel vakantie.

Lezende metronomen

zij leest mee over zijn schouder
op de cadans van de knikkerende metro
en nog ongelezen zinnen.

twee volslagen onbekenden, alleen
gebonden in de taal van een treinstel,
waar staal, papier en ruw katoen
elkaar kunnen kruisen.

netjes blijven haar ogen op afstand
als een koorddanseres van de ondergrond
en hij denkt lees maar in mijn plaats
lees mijn hand en adem.

het afluisteren van alfabetten
is letterlijk het liefste
van de heimelijke voyeurismen.