Quid timeas?

Wees mijn getuigen als het ochtend wordt
over de zalen waar we dansten in het donker
de half-gehoorde verhalen
de passen in het duister en het drinken
en drinken

Zeiden ze niet steeds dat we nergens
zouden komen - dat we nergens
voor deugden, met onze eeuwige jeugd?

Wees mijn bondgenoten als oude mannen
kinderen zijn met kernwapens
mijn schilden en vrienden, mijn
schaduwrijke plaatsen onder lantaarns
van liefde

Laten we in bed blijven liggen
alsof we wachten op een zondag die nooit komt.

Siena

bij mij past geen orthodoxie.
ik ben een man van fuck
en tranen
en het verbeten lachen
met dingen die soms stuk gaan.

en sommige dagen drink ik
me een allitererend ongeluk

en soms schilder ik in sfumato
de mooiste tinten koffie
bij elkaar omdat ik denk
aan je iris als Siena
als katholiek zonder kerk

Vide supra

Als zon en maan verdwenen zijn
dan spoken dromen langs gebroken
beton -
de muren die nooit huizen werden
de beelden die geen armen hadden

Een plaat blijft haperen
zelfs het stappen stottert

Dakloos is het naamloze leed
het roemloze verdriet dat zwijgt
en in bomen van zilver
de gruwel ziet van het groen

Bathyscaaf

in vreemde zeeën is zwemmen
hijgen, hopen vooruit te komen
het is zeilen op de stormwind
vastgebonden aan de mast

het zout likt altijd weer
aan oude wonden bij springtij
maar dageraad is steeds
een bevroren zekerheid

de isoglossen en isobaren
worden één voor één bekend,
ik zoek mijn nieuwe baaien
langs mysterieuze boeien

Dit is mijn bloed

ik geloof in woorden -
maar daden zijn realia
die dan geduid worden
met nog meer woorden
en toch
kan ik niet zwijgen
ik wil niet zwijgen
niet met het bloed nog in ons
niet tussen de tijgers
en leeuwen en beren
en tegenwijzerszin de tijd

onze wil is niet te breken
en ik ben onverdeeld
hongerig, maar levend op hoop,
angstig, maar vrees nooit de dood.

Veii

De vlammen laaien hoog, maar ik zwijg
Ik denk, blijf gewoon bij mij
en niemand hoeft te weten wat ik voel.
Mijn bedoelingen zijn goed maar
mijn gewrichten zijn bezwaard
door donker marmer, en gestold in tijd.

Ooit moet ik mooi geweest zijn,
minder beschadigd, met beter tandvlees.
Maar wat rest nog buiten warmte
en de tederheid van een rokersadem
die zijn wijsheden inslikt, beducht
op al te grote nuchterheid

Laat me je kapel zijn, het hellend vlak
waarop je terugvalt als het avond wordt.
Laten we samen zoek raken in het woud
en klimmen over muren van hout

Op eigen risico

de dagen hakken ons aan spaanders
de zachtste delen eerst
zelfs het woord weemoed
ligt gekwetst in het hooi

wij waren niet op maat gemaakt
voor de wet van het kapitaal
of de slecht gespelde moraal
van het krantencommentariaat

dat wil ik al zo lang zeggen
maar wat baat het schreeuwen
terwijl rondom ons scherven
en splinters uit vensters blazen

het ergste zijn de blinde muren,
de barnumborden vol met leugens
en dan de bekende apathie -
die maakt me staatsgevaarlijk