Electric blue

er zijn dingen die nooit veranderen
zoals water dat langs vensters loopt
of hoe de hemel een regenjas wordt
terwijl ik er niets van begrijp.

vannacht ben ik weer totaal alleen
op die baan waar de hartslag vertraagt
en verkeersborden bij herhaling
de vinger op de lippen leggen.

ik wens misdaden te bekennen
die ik niet eens begaan heb
ik wenste dat ik geen bloed had
van elektrisch blauw.

Dagtrippers

I

de kleuren van de kamers zijn diep hier
elke gang een strand,
elke deur een doorgang
en de zee een regelmatig ritme

lichtschachten snijden door gordijnen
en bespelen elk detail

II

tweeëntwintig man tikt tegen een bal
en wij eten in stilte

op het einde is alles op
en staan de Duitsers in Brazilië -
het commentariaat uitzinnig
en wij twee lome katten

III

ik ga in en uit mijn lichaam
en lees al slapend
de tekens van mijn grootse vijand

de nacht komt los aan de naden
van dit cryptonomicon
en buiten klinken trommels van bloed en van vermaak

Lettervos

sommigen kennen de wereld door witregels
anderen door zinnen en verzen
maar detaildenkers verkiezen de kleinste eenheid
van de nauwgezette letter:

de o van ontzetting of ontsnapping
de i, op zich al interpunctie,
de u, uiteraard, in aanhef
of de c, de laatste centurion in schrift

vorm is functie en betekenis -
wat schreeft is waarheid als een grafsteen
of de leesbril voor een krant,
en zonder schreven zoeken letters
zichzelf tussen zaak en zonde.

maar in gelijk welk formaat heb ik altijd
het meeste gehad aan de a,
aanspreking en aandacht,
schildwacht en hoofdman.

Zilt

in de windlijnen van mijn gezicht
zit nog sediment van zeer
lang geleden lachen in zoute dagen
en dat is wat nu opgloeit

men maakt zich op om te dansen
te drinken met overgave,
met tamboerijnen en trommels
maken ze de kortste nacht de langste

over mijn koninkrijk ligt karmijn,
want het is feest aan het kruispunt
en ik dicht mijn ogen tot sikkels van licht
en zeg ja.

Detritus

De dag is lam geslagen, lek gelopen,
ontdaan van al zijn schaduwen:
en ik ben ontdubbeld, ik navigeer
door de ruïnes van een avond die niet valt.

Men heeft zonder mij een aanslag beraamd
en een oeuvre verramsjt, en ik verlies
verhaallijnen tussen tanden van steen.

In het dorre gras wasemt de goudslaap
en de smaak van oude asse op de tong.
Te weinig werkt nog naar behoren
en de klokken zijn gestopt met tikken.

Chaleureux

regen over Parijs en de hete ijzel
van zomerstormen over de daken van de stad

mijn lief en ik verstrengeld in laken
en een waterval van slaap,
die hier rond sluipt als een lome kat

een goddeloos seizoen is op komst
om zich uit te zwermen over alle kamers,
waar mens en dier zwellen van zonlicht
zonder dat ook maar iets op straat beweegt

De bleke sluier

het kwaad breekt net geen water
maar is wel haast tastbaar
een mantel met geschenken van koraal

wij zijn zijn aanwezigheid gewoon geworden
als portret van Hitler zaliger
terwijl het al speelt op zolder
door schachten van stoffig zonlicht

het is de hand in de snoepdoos
de voetstappen van de minotaurus
of de wrede genoegens van soldaten

de moraal zal niet volstaan
maar wat rest anders
dan de blik soms afwenden
voor de horror van de vaalheid