Persephone

elke stap dichter is één verder
van dat oude hemelhuis
elk uur schenkt ons de verkeerde vastberadenheid
in tijd die niet meer teruggaat

kom je terug als het weer winter wordt?

kan ik een boot bouwen die groot genoeg is
om de warme zorgen en wonden mee te dragen

en ik zeg:
wij zijn slaapdronken in een stroom geslipt
en nu uit een veel te grote droom
wakker geworden als versnipperde stervelingen

RDC

in het trage mompelen van wagens
hoort hij een nieuw volkslied
tussen de zachtheid van oude regendekens
in stegen en ingelichte vensters
(met bovenal, de mensen)

in hart en onderbuik ontluikt
een al te bekende wens om zijn armen
om de huizen heen te leggen
waar vochtige vrienden nog thuis zijn

hij begeleidt zichzelf op trommels
hij haakt zijn hand in duizend muren,
en zegt:

wij zijn één
wij zijn twee
wij zijn nooit alleen

Denver

over de rosgeblazen stenen is het moeilijk
om te zingen, ademen en te verdwalen
in hard mensenzand, in de handpalm van God

onze oude leugens worden weggestraald
en opgezweept in stoffig zonlicht

de dorstige liefde van ouders die er niet waren,
trachten we met elke voetstap te ontwaren
in Zijn hooggerichte oog,
en in oranjerode mensenkruimels

Tezcatlipoca

ik weet niet meer in welk water mijn
gedachten van toen gevaren zijn, en
wat ik dronk of hoe ik misschien dacht
dat ik een geletterde ruiter was

ik herinner me wel het aftikken
en het eerste likken aan
het vastgehouden hout van een nieuwe smaak
in caférumoer en muren van oker

ik gedenk ons sindsdien als nachtstappers
met vaste handen, laverend tussen
droge rotsen en hongerige stormvloed

Cirque

er is één moment van één frequentie -
man en vrouw die elkaar aankijken
in hun rakelings oversteken in oranje warmte
dat alle haartjes wijd overeind doet staan

hun halo's kruisen elkaar als ringen,
veelvormige hoepels van geladen gedachten

zij strelen bij het afscheid
alleen maar het na-ademen van hun zich
wederzijds verwijderende voetstappen

Contratempo

In de slanke slagschaduw van de zon
is de koffie intussen lauw geworden.

De lepel ligt nog steeds richting middag,
en mijn handen zijn rustend
een ogenblik uit de patrijspoort van de tijd gestapt

Alles is stil - een raamloze opening,
of een uitnodiging naar een plaats
waar het nu zich langzaam uitrekt
als een verstrooide dromer

Club 22

in koude kamers branden de lippen als uiteinden
van sintelmensen, wentelend om hun as
in uitspattend verdampte vormen,
in gedempte hoofdtonen met gevorkte vingers

de dageraad snijdt stroken in dansers,
in rood en goud en blauw
- een viering van vleselijk willen,
een vorm van zingende vergankelijkheid

langzaam breidt de ochtend zich uit
over een landschap van verglaasde monden