Onherstelbaar

ook wolkenloze zomerdagen zijn nooit zorgeloos

in de verte nadert die naamloze schaduw

die donkere monstergolf die altijd dreigt

te breken op mijn rug

woordeloos hijgt hij hevig in m’n nek als ik plezier maak

rijst torenhoog boven me uit als ik verpoos onder bomen

en des nachts 

kruipt hij binnen door het venster, sluipt hij 

geluidloos door de gangen 

naar me wijzend met duizend vingers

aan mij gelijmd met ontelbare draden

hopend dat de toegebrachte schade onherstelbaar is 

Vermiljoen

Gisteren was ik nog in alle kleuren

vandaag slechts gebarsten ramen

en deuren - ik heb niks getekend

Ik heb niks betekend, alweer 

een afgedraaide rol wc-papier

Toch besta ik meer dan ooit

in de straten en de media, in

alle denkbare staten en dieren.

Soms aap of raaf of vos of 

dan een ijsbeer, rat of kat,

Baby dis baby dat

Ik ben het circus

Ik ben hij die het overleefd heeft

Mein Stern wird niemals untergehen

Dehnung

De dagen zijn grijzer dan de zee zelf

Nu eens een lichtschacht, dan weer

slagregen. Als in een miniatuur kan ik

mezelf elke minuut zien stilstaan

of waken, of werken, of dingen voelen

die we geen namen meer mogen geven.

Alleen slapen, dat maken de baren

niet mogelijk, als waren het misthoorns,

als waren het vloedlichten vol woede. 

Zilverzijde

Open een scherm: tips en tricks op TikTok

inspiratie van Instagram over je beste kant belichten,

je trauma's genezen (tegen een prijs)

je wereldbeeld te verbreden (ga op reis)

je te wapenen tegen woke (stem op mij)

 

Over onrecht: technisch gesproken gebeurt er geen genocide

tenzij in onze straat, waar de staat erop staat

een schamel dak te schapen voor wie niets heeft

Ogen open: we kijken in een hemel van beton

Aan de togen: het is toch waar zeker

Worden we dan niet gewoon belogen? O ja

Constant

IJzerbuiger

het einde is niet langer open

aan alle kanten doemen grenzen op

ik probeer het zonder nostalgie

ik probeer het door de regen

ik probeer het onder zwart water

ik heb ijzer gebogen met beide handen, ja

in voor altijd verkeerde vormen

in ovens die steeds raasden

in zichzelf consumerende vuren 

11 december

er ligt een witte kerstbal gekwetst op de vloer

lichten gaan aan en uit terwijl we werken van thuis 

uit. de wereldvrede komt niet meer vandaag want

de zon hangt te laag, de regen kleeft als schimmel

tegen de vensters. de rommel maakt het zich gezellig.

ik pak cadeaus in en ik doe dat slecht, het is

zoals gewoonlijk een totale slachtpartij van

glinsterend papier en de allerbeste intenties.

de kat tikt tegen de kerstbal, die tegen zijn zin toch

besluit om door het huis te rollen. 

Innering

Wij liggen in elkaar gedraaid als yin en

yang in een verstelde zetel onder een deken

ongebonden door alle talen buiten de aan

raking van goud op zilver en zwart op wit.

Wij hebben maar enkele uren om herinneringen te maken

maar zijn niet gehaast

Wij proberen elkaars geluiden uit alsof,

alsof Babylonië maar iets was om te lachen

Slechts een blik is nodig voor het begrip,

de klik, tot de rook onze vacht omwentelt

en zij de nacht in gaat. Ik, ik draai me terug 

in het deken, wit op wit, zwart in zwart, 

met gedachten van houtskool.