Liminale kamers

de weg weet niet dat hij weg is, de gang meandert in hoeken
alle stoelen zijn gericht naar een lege muur
en de vloeren hebben groeven voor sporen die nooit gaan komen

je hoort hier niets buiten je eigen geluiden en de vermoeide vibraties
tussen realiteiten die wel nog altijd functioneel zijn -
terwijl deze basaltrug stilaan in beide richtingen blijft uitbreiden

op de duur weet je ook niet meer wat je niet bent en waar het gebeurt
alsof elke dag een nutteloze nageboorte is
- taxonomen kunnen er enkel maar vraagtekens bij plaatsen

er hangt een kraaknette, analoge klok zonder wijzers en zonder cijfers
je staat met elk been in weer een ander jaar -
tijden die niets vragen, maar tiranniek zijn in nietszeggendheid 

Eisenbahn

De hemel adert bijna glansloos boven
de vrachttreinen die nachttreinen worden
bezeten van een ijzeren razernij
Met het vallen van zwak daglicht
sublimeren de stalen wolken tot dampen
en verblinden de lampen de passanten.
Geen gids die hier de weg nog vindt,
maar dat was dan ook nooit de bedoeling.
Een armada aan breekbare gedachten
houdt zich schuil waar zij ook kan,
drijft als spooknevel over het kille gras. 

Corrosie

het kruipt traag naar beneden door de
spouwen en de spleten, het vult de goot
steen en en de nokken van de daken, dit
bruine onbehagen dat met ons woont, wel
willend met ons vergif drinkt en danst
achter onze ruggen als wij er niet zijn.

ze zeggen dat we wel alles hebben maar
niets hoort echt bij ons, storing zit
niet meer op analoge kabels maar
in het gabazel van rattige charlatans
die ons de hele tijd volmondig gelijk geven.

lange uren glijden roemloos langs de
gevels van de buurt, tergend langzaam
rolt een patrouillewagen voorbij en zien
wij hen kijken met hun dikke varkensogen
en hun varkenspoten. alweer marcheren wij
richting werk, terwijl ons onbehagen
danst en swingt en danst en swingt 

Rijst is zo hard

rijst is zo hard te vangen
door grove witte handen
vis is zacht en bleek
gefileerd als centristen

en bezonken van mijn tanden

de avonden zijn krakend
kokend in de olie die me vrolijk maakt
ik weet wat wit is en wat ik niet kan
ik wentel me met vinnen
in sufgekookt water van terrassen

tot al de tanden achterlaten

bloed en melk, dat ook uit deze borst
een maaltijd van Buurtslagers
bruingebrande worstenpraat
compleet kan kapotmaken

immers; wat is een fascist meer
dan niet eens meer proberen
maar altijd masturberen
tot heel erg magere melk

Altior

Elke ochtend graaf ik dieper en dieper
en als vanouds kom ik de Dood weer tegen
en gaat elke droom vanzelf weer liggen

Elke avond ben ik bedekt met stof en as
van de grijze gargouilles in de krant
en de patrouilles in de bruine bermrand

86.400 seconden later keert de klok
en zit ik gewassen, in een verse onderbroek
klaar voor het goddeloze daggeweld

Antonov An-225

De standlichten hebben een gat gebrand in mijn hart
en koolstofmonoxide verstikt mijn roetfilterloze longen
Op het allergrootste podium verklein ik tot een splinter
die roerloos ligt in een poel van doodse tranen

Achter gesloten gordijnen speel ik de woedende titaan
die jaagt op vliedende ambities en succes in liefde
Mijn schaduwen zijn overal, zij lallen in elke richting
en overstemmen zelfs het gebrul van een spookstraaljager

Hijs de koorden, toon me zoals ik ben, bulkend, minimaal
een fractie van een fractie zonder voorzitter.
Mijn gezicht is verstrengeld in mijn vette vingers
en het enige geluid komt nog van de strop van de nostalgie

Micka

in altijd warme promenades ben ik arm
maar ik voel haar aanwezigheid in marmer,
in lusters en in luxueus leder

ik steel een paar tellen en laat haar
likken aan m'n hals als een panter
ik streel haar haar, haar vacht en tracht
haar de taal te leren van de laagte

op haar huid staan oude geboden
haar trouw aan oude goden
maar ze heeft het weer koud
en één van haar nagels is gebroken

ik geld hier enkel als scherm, als afschrift
van een altijd stijgende schuld
ik wens voor een paar kopeken meer
slechts geduld