Tokamak

woorden buigen zich tot een torus
of keren zich in gebroken cirkels
tot denkers hen herleiden tot atomen.

men weeft vreemde texturen
om hen nadien uit te spuwen
want enkel puree is eeuwig

tand en kaakbeen smelten samen
tot een vreugdeloze hamer
die steeds hetzelfde aambeeld slaat.

Fotonvogel

ik lig te bed, door het raam de gouden zon
ik draai me om, grijp het venster van
mijn zwarte zon, sleutels tot de wereld

hier zijn geen nieuwe berichten.
ik strek me uit in gefilterd licht,
ik zie de kerosinestaart van een vliegtuig

de benedenbuur heeft een vogel gekocht
en ik voel me in zijn kooi gevangen,
doelloos zoekend tussen twee zonnen

Tethys

De zee is een algoritme uit de oertijd
en alles wat we doen is dat herhalen
in onze golven en stralen, onze
platgeslagen stranden en harde oevers

Het zout lekt binnen in het huis
en wij heten het welkom

De muren hebben hier ogen en oren,
de vloeren splijten open en
ergens wordt er een gat geboord
in ons spijtig weke vlees

Jaren later spoelen we weer aan,
miniaturen in kleine groene flessen
volgens de wiskunde van het water,
onze onontkoombaar gedeelde moedertaal

Gekroond

ik lig als de gehangene
wachtend op inzicht
zacht met gesloten ogen

mijn weerstand en ik:
een complexe relatie
tussen drang en onwil

of worden het de raven
en de gieren die komen
terwijl de nacht me lost
met een ijskoude zucht

Vorstvuur

in '92 dacht ik tegen 35 vader te zijn
wijn te drinken in een eigen huis
omringd door kinderen en bloemen

in '02 schreef ik voor de toekomst
koelde ik ambities in glazen en gelagen
en ik werd steeds groter met honger

in '22 zal ik nog leven, werken
delven in hardnekkige dromen van succes
met onveranderlijk groene ogen

tegen '32 ben ik 49 en vader
van vele boeken vol geheimen
gedagtekend per element van ongeluk

Het doek valt

Het doek is weer gevallen
de zalen zijn leeg
en de pispot loopt over

Ik hou me vast
als troost en zelfspot
in één beweging

Want wat het is bedompt hier
in deze coulissen
van verbrast talent

De kleine koningstuin

hemelsblauw was de geborgenheid
waarin mijn witte jongensrug zich kende
en zich voor het eerst rechtte

vandaag staan mijn vuisten vol
met de rode letters van de boete
en zijn mijn palmen bloedloos

maar ondanks het verlies, het wiel
dat eindeloos maalt aan het lichaam
weet ik nog steeds de weg terug
naar die argeloze einders van toen