De Latemse school

Hier leeft men in het verborgene
met paard en bos en witte tenniskledij
golfkledij, witte muren, ballen
en enkel goeie witte mensen

Hier huizen de Fremdkörper van de ziel
die ons land naar de schemer leiden,
anoniem en anemisch, genietend van witte wijn
of een witte lijn

Hier gloeit de verbeelding wit-
heet en zie ik hoe men zit in deze kasten
uitdijend in rijkdom en in ongeluk
En mijn geloofsbrieven zeggen:
er zitten barsten in het porselein.

Wat ons tenslotte allemaal bindt is honger
en golfballen op de maan
stralend wit als wit op zilver

Wellenenge

ik zag het oranje halogeen
de lijnen in je voorhoofd
als symbolen voor de nacht

waar gehangen bruggen rusten
maakte ik een onverstuurd bericht
en viel enkel fictie

waar het licht scheen
bleef enkel een aardedonker gedicht
- hard verstopt in zacht

ik zag de uitgeblusten
en op arduin lag ik verdoofd
verstrengeld met jouw corrosie

Wanneer ik

wanneer ik ooit
en ik wil weten of het nooit is
want dan kan ik stoppen
en in mijn bad van bloed stappen
arrogant als Seneca

wanneer ik ooit
of geef ik mezelf dan maar uit
als de charlatan die ik wellicht wel ben,
als randgeval in eindeloze coulissen
of slachtafval van de papiermolens

wanneer ik ooit
wanneer ook dat onverdiende geluk
dat altijd anderen lijkt te treffen
wanneer houdt het op met regenen
van ongevraagd advies

wanneer kan ik vermorzeld in de gracht plaatsnemen
- m'n doodskist neem ik zelf wel mee,
zoals Maximiliaan in zijn laatste jaren -
en aftellen naar de
septische
schok

wanneer mag ik omringen in liefde
zonder omwegen en in gedachteloze naaktheid
wanneer wis ik dit uit
wanneer wist ik dat het dit was
wanneer het bed
wanneer de woorden vanzelf ophouden
in plaats van oneindig te prolifereren
in stochastische permutaties
en cryptes van ongeboren koningen

Terhulpen

Er zit een barst in mijn mond
van een klok die te volmaakt tikt
Mijn armen hangen over de randen
en m'n ogen zitten vol mos
en kreupelhout. Een ziekte
vol liefde wormt zich traag
door klieren en late impressies
van post-coïtale vluchtpartijen.

Eén vinger trommelt in morse
zijn eigen nukkig soort jazz.
In één oor sijpelt helder water
en uit een ander oor komt stoom.
Dood als Marat zit ik verborgen
en tel ik slechts de spoken
die hier huizen in elke vale hoek

Edelgas

Hij kijkt omhoog,
het haar gewassen in het vuur van de tijd,
steeds hoger, boven de daken en torens
vanuit de diepte van kanalen
met water zo hard als de ruimte
en bruinsteen van Duits expressionisme

Hij ademt vrij
met veelkleurige tanden
en gaten in zijn ruiende vederkleed,
maar wat geeft dat nog
in deze automatisch aan- en uit-
geschakelde nachten

Hij wint aan hoogte
voor niemand in het bijzonder
als een omgekeerde meteoor
in zijn zelfgemaakte holoceen,
een altijd uitdijend venster
in de tijd,
een vrijhaven van het denken.

Flexdesk meetingruimte

te laat in grote gebouwen
te klein zo over dat enorme plein
maar ook in de hoofdstad hou ik vol
want stenen zijn gewoon wat ze zijn

alles is ironisch buiten geld
en Babylonische kantoren, die wachten
slechts op het bewijs van hun overmoed
dat komt in hels verlichte nachten

ik spreek zakentaal in glazen kantoren
en we delen koffie en jargon
mijn laattijdigheid wordt me vergeven
want dit is het goede perron

20kHz

jij bent helemaal alleen in je olijfgaard
en ik zit aan de oevers van de tijd
te contempleren of ik het echt waard
vond. en het antwoord is ja, zonder spijt

een miljoen keer ja
een miljoen keer meer beschermend strelen
een miljoen keer meer de avonden stelen
een miljoen keer in een oneindig wiel
in het karmijn van een zomeravond
en het opaal van een wintermorgen

wij weten allebei -
ik heb een zacht hart, geen zucht
die me ontgaat, geen oogopslag
die ik me niet kan voorstellen
die jij had kunnen maken

ik had je de vreselijkste gift willen geven:
mijn alles, en alles in een baan daarrond
m'n mistbanken van gedachten
en die zachte embers in mijn wake

in plaats daarvan wandel ik nu des nachts
en wentel ik me langzaam om in bed