Men zegt dat de hemel
donker is en onweer
onderweg is naar het land
Maar hier bij ons is enkel mist
Sommigen bidden tot
hun God van stilte
tot hun knieën schilferen
Anderen wenden zich
tot tirannen van tin
met de zotskap op
Onze daken zitten dicht
en van zon noch maan
is sprake
Zonderlinge muren weren
het geklop van profeten
en het gezang van veren
Aan de vogeltjes zal
het allicht niet liggen
woensdag 30 maart 2016
donderdag 24 maart 2016
Asiel
kom onder het deken,
kom in de kamer, kom alleen
en naamloos als omtrek
en zeg niets, laat
de wanhoop gewoon varen.
laat de plaat afspelen
tot enkel ruis en regen
het behang kunnen strelen.
zoek me op als de
eerste bladeren botten
en je terug dronken
de dingen wil bekennen
mompelend in m'n hals
vergeet even dat
in de lente ook bommen
bloeien als nooit voorheen.
kom in de kamer, kom alleen
en naamloos als omtrek
en zeg niets, laat
de wanhoop gewoon varen.
laat de plaat afspelen
tot enkel ruis en regen
het behang kunnen strelen.
zoek me op als de
eerste bladeren botten
en je terug dronken
de dingen wil bekennen
mompelend in m'n hals
vergeet even dat
in de lente ook bommen
bloeien als nooit voorheen.
donderdag 17 maart 2016
Roche-limiet
een mens kennen is elke vouw
herinneren van het binnenoor,
elke voetstap kunnen vinden,
zien hoe de adem
de rug buigt tot beweging.
dichtbij zijn is bijna
niet te verdragen, de vrees
te raken aan tere leden.
een mens totaal kennen
is vertragen in een baan
die enkel kan benaderen.
herinneren van het binnenoor,
elke voetstap kunnen vinden,
zien hoe de adem
de rug buigt tot beweging.
dichtbij zijn is bijna
niet te verdragen, de vrees
te raken aan tere leden.
een mens totaal kennen
is vertragen in een baan
die enkel kan benaderen.
dinsdag 15 maart 2016
Het is zo vermoeiend
Wat moet een mens
met al die trouvailles
van mislukte troubadours
Die dichters die nooit
een echt gedicht gelezen hebben
maar onbeschaamde aanspraken maken
Het zijn de sokken in sandalen
van burgerlijke vandalen,
de opgedroogde vlekken zaad
op de vloer van de parochiezaal
met al die trouvailles
van mislukte troubadours
Die dichters die nooit
een echt gedicht gelezen hebben
maar onbeschaamde aanspraken maken
Het zijn de sokken in sandalen
van burgerlijke vandalen,
de opgedroogde vlekken zaad
op de vloer van de parochiezaal
zaterdag 12 maart 2016
Himmelhoch jauchzend
zo hoog de hemel zo
diep
die moordkuil van
verbrande verlangens,
met dieven die somber
staren in de vlammen.
zo onverbrugbaar de afstand
door weerstand,
en toch verstond ik jou
en jij mij en toch
deed ik je nog huilen.
zo sober de spijt,
de rouwrand onder de nagels
die de hoed vasthouden
terwijl ik kijk
naar een doorzichtig graf.
woensdag 9 maart 2016
Thuis
dit leven is een wandeling
in ellendig knellende schoenen,
gebak op zondag
en boetes voor het bestaan.
we zijn bedorven en ongelukkig,
gesplitste kernen
van hete eenzaamheid
maar weet dit: ook banaliteit
is echte pijn.
ook van zelfhulpboeken
wordt een mens versleten
vrijdag 8 januari 2016
Absolutie
Over waarom ik enkele maanden stilte inlas.
Ik ben een zoeker. Aan de binnenkant van mijn schedel tast ik voorzichtig naar nieuwe gedachten, indrukken en vonken. In een mentale ruimte die zo groot kan zijn als het universum zelf, kan ik wandelen over uitgestrekte heuvels waar het enige wat het wit van de sneeuw het wit van de mist onderscheidt, mijn zelfschets is. Het verlangen om de wereld in me op te nemen is nooit groter geweest dan het verlangen om zelf een wereld te maken en daarin weg te zinken. Vandaar dat ik als kind gefascineerd voor tv zat voor de reeks 'Odyssey', waar een jongen in coma door zijn eigen droomwereld wandelde, of hoe 'The Cell' de binnenwereld van de geest in hevige kleuren en met symbolisch spektakel tot leven bracht.
En nu, nu het jaar al een paar dagen oud is, zit ik opnieuw neer in de zetel en denk ik na. In de beste traditie van het boeddhisme probeer ik bewust om geen demarcatielijnen te trekken over datums en gebeurtenissen. Ik hoef geen synthese te puren uit de opeenstapeling van feiten die ik geleefd heb en de daden die ik gesteld heb. Want niet alles daarvan is fraai, laat staan dat het dingen waren waar ik naar uitgekeken had. Maar dat is niet per se slecht. Ik had ook niet gedacht dat ik in 2015 zo veel ging lezen of dat ik tegen het einde van het jaar mijn liefde voor film zou herontdekken. Dat mooie muziek me dieper kan beroeren dan ooit en dat ik het minder belangrijk vind dan ik gedacht had om op weinig podia te staan.
M'n ogen glijden af naar de kleine kerstboom op de salontafel, die verstikt is in slingers licht, compacte kerstballen en nepvogels. Hij is lelijk maar hij is prachtig, dat trots stuk kitsch temidden van m'n tijdelijke woonkamer waar de meubels te dicht op elkaar staan, de vloer een vuilmagneet van vinyl is en één van m'n gordijnen permanent scheef hangt. Maar het is de kamer die ik nu bewoon waar het lichaam in zit dat zichzelf bewoont en dat is belangrijk om geen enkele andere reden dan dat het er voor niemand meer zal toe doen dan voor mij.
Bij de kerstboom staan twee ruw-porseleinen ijsberen, een geschenk van mijn ouders toen ik begon te avonturieren in bijberoep en die nu goed passen bij de stilte die hier heerst. Die stilte mag nog even aanhouden. Voor het jaar dat voor de deur staat, ben ik van plan niet te veel woorden te verspillen op papier of wat daar digitaal voor doorgaat. Dat is niet omdat ik niets te zeggen heb, maar omdat ik me wil kunnen focussen op wat er nog meer toe doet.
Het is geen geheim dat ik een warme fascinatie koester voor oorden als Antarctica, de Sahara, Groenland, Mars en de ruimte. Misschien is het een chronisch geval van het gras dat groener is aan de overkant. Als ik daar had gezeten, dan zou het drukbevolkte België me misschien veel meer aanspreken. Maar opnieuw: het draait om ruimte, of beter, om vorm en leegte. Ik wil de komende maanden niet de druk voelen om toch maar weer iets online te zetten, gedachten te delen met de wereld of om mee te racen voor aandacht.
Ik sluit niet uit dat ik zo nu en dan de digitale stilte doorbreek maar ik blijf hier voorlopig nog even zitten in deze zetel, terwijl dag langzaam avond wordt, de lichtjes van de kerstboom feller worden en m'n gordijnen nog altijd scheef hangen.
Ik ben een zoeker. Aan de binnenkant van mijn schedel tast ik voorzichtig naar nieuwe gedachten, indrukken en vonken. In een mentale ruimte die zo groot kan zijn als het universum zelf, kan ik wandelen over uitgestrekte heuvels waar het enige wat het wit van de sneeuw het wit van de mist onderscheidt, mijn zelfschets is. Het verlangen om de wereld in me op te nemen is nooit groter geweest dan het verlangen om zelf een wereld te maken en daarin weg te zinken. Vandaar dat ik als kind gefascineerd voor tv zat voor de reeks 'Odyssey', waar een jongen in coma door zijn eigen droomwereld wandelde, of hoe 'The Cell' de binnenwereld van de geest in hevige kleuren en met symbolisch spektakel tot leven bracht.
En nu, nu het jaar al een paar dagen oud is, zit ik opnieuw neer in de zetel en denk ik na. In de beste traditie van het boeddhisme probeer ik bewust om geen demarcatielijnen te trekken over datums en gebeurtenissen. Ik hoef geen synthese te puren uit de opeenstapeling van feiten die ik geleefd heb en de daden die ik gesteld heb. Want niet alles daarvan is fraai, laat staan dat het dingen waren waar ik naar uitgekeken had. Maar dat is niet per se slecht. Ik had ook niet gedacht dat ik in 2015 zo veel ging lezen of dat ik tegen het einde van het jaar mijn liefde voor film zou herontdekken. Dat mooie muziek me dieper kan beroeren dan ooit en dat ik het minder belangrijk vind dan ik gedacht had om op weinig podia te staan.
M'n ogen glijden af naar de kleine kerstboom op de salontafel, die verstikt is in slingers licht, compacte kerstballen en nepvogels. Hij is lelijk maar hij is prachtig, dat trots stuk kitsch temidden van m'n tijdelijke woonkamer waar de meubels te dicht op elkaar staan, de vloer een vuilmagneet van vinyl is en één van m'n gordijnen permanent scheef hangt. Maar het is de kamer die ik nu bewoon waar het lichaam in zit dat zichzelf bewoont en dat is belangrijk om geen enkele andere reden dan dat het er voor niemand meer zal toe doen dan voor mij.
Bij de kerstboom staan twee ruw-porseleinen ijsberen, een geschenk van mijn ouders toen ik begon te avonturieren in bijberoep en die nu goed passen bij de stilte die hier heerst. Die stilte mag nog even aanhouden. Voor het jaar dat voor de deur staat, ben ik van plan niet te veel woorden te verspillen op papier of wat daar digitaal voor doorgaat. Dat is niet omdat ik niets te zeggen heb, maar omdat ik me wil kunnen focussen op wat er nog meer toe doet.
Het is geen geheim dat ik een warme fascinatie koester voor oorden als Antarctica, de Sahara, Groenland, Mars en de ruimte. Misschien is het een chronisch geval van het gras dat groener is aan de overkant. Als ik daar had gezeten, dan zou het drukbevolkte België me misschien veel meer aanspreken. Maar opnieuw: het draait om ruimte, of beter, om vorm en leegte. Ik wil de komende maanden niet de druk voelen om toch maar weer iets online te zetten, gedachten te delen met de wereld of om mee te racen voor aandacht.
Ik sluit niet uit dat ik zo nu en dan de digitale stilte doorbreek maar ik blijf hier voorlopig nog even zitten in deze zetel, terwijl dag langzaam avond wordt, de lichtjes van de kerstboom feller worden en m'n gordijnen nog altijd scheef hangen.
Abonneren op:
Posts (Atom)