Waterbreker

ik ontmantel de componenten, de stembanden eerst
dan hang ik de vleugels aan een kapstok in de kast
en tenslotte maak ik de kamer kaal als een krater

twintig jaar geleden was ik een vreemde vogel
nu ben ik een rokend skelet met omineuze organen
en verzin ik onserieuze rituelen

ik breek weer met het water, ik ruik het vuur -
in de potgrond van mijn jongere jaren groeit nog hoop

Anima maxima

de dromen regenen langzaam uit m'n hoofd
van chiastische liften in overvolle torens
avonden vol massa's aan de waterkant
tollend in feesten, kolkend in geweld -

en ik als hoeder van mijn broeders,
zoeker naar vlinderende geliefden die
me altijd lijken te ontsnappen in cafés
en bars en zetels en dreigende dansers

in mijn nuchterste dromen ben ik dronken
bewoon ik bouwvallen met valdeuren
en slaap ik altijd naakt. 

nu drink ik water
om mijn escheriaanse schaduwen te verliezen.
vogels volgen me in duikvlucht terwijl
de innerlijke sluizen weer langzaam
dicht gaan. maar altijd wachten de walkuren

Celdeling

thans regent het weer stront
van bedenkelijke kwaliteit
maar wat kan je eraan doen
buiten je krankzinnig schreeuwen
tot je jezelf kloneert
tot de gepixelde pornoversie
van een nachtmerrie die eeuwig duurt

dus ik blijf in mijn kop
want het kan altijd erger

op straat spelen verdachte kinderen
zij wisselen pokémonkaarten en knikkers
voor zilverpapier
men zegt dat dat 5G-stralen weert
van Bill Gates en geomagnetisme

ik wil iemand ziek maken
dat heeft het virus graag, maar
daar in dat kleine bordeel aan de haven
ga ik nog ambachtelijk naar de hoeren

ons bruto marginaal product groeit aan

een congalijn met slappe dansers
en hun slappe sap
en hun slappe ballen

het niveau moet omhoog
terwijl we wegzinken in ellende
we moeten dapper vooruit zwemmen
door ons eigen speeksel
en ons angstzweet -
fris ruikt het hier al lang niet meer
onze wolken zijn bruin geworden
onze rivieren zitten vol rot vlees

ik steek een sigaret op
en vraag me af van welke tak
mijn buren het beste zouden bengelen
op de ritmes van hun hoempapamuziek

Маяко́вский

ik zou graag de lucht drukken
uit de kleine borstkasjes van frêle lulletjes
die zich met teksten en texturen in de hedendaagse canon hebben gewurmd
met een stijlfiguur, een stijve, een knieval voor een leider

ik haat jullie - de lullen, de lulkoek die jullie verkopen
de gewichtloze regels zonder gezicht
de feel-good shit die jullie gebruiken om enkel jullie lul
te dippen in goedgelovige kutten,
of cynische kutten te zijn voor virtuele lullen

denk maar niet dat ik dat niet doorheb

ironisch nihilisme is nog altijd nihilisme
ironisch fascisme is nog altijd fascisme
verschiet ook maar iemand
dat Hitler zelf een afgewezen artiest was

poëzie zonder politiek is een positie van onnozelheid
praten zonder haken is net zo dol als een wedstrijd winnen

en o ja - je kan kwaken over mijn frustraties
maar geen mens kan zeggen dat ik het niet goed meen

Alagadda

grauw zijn de verbindingen tussen
hand en hand en huid en huid geworden
verwikkeld in doeken waar onze
eenzaamheid lelijk geschreven staat

potscherven in balzalen, gegooid
door een concerto van idioten -
al wat ik nog heb zijn voeten
die bloeden van het vlezige moeten

ik stop mijn kop in een condoom
en slaag er niet in te stikken
mijn strot vertikt het te versmallen
een chirurgijn kijkt lijdzaam toe

(is hier eigenlijk nog liefde
of is die vraag zo pathetisch
als platgetrapte bloemen?)

ik word de zaal uitgedragen
op eigen kracht, ik hoop uit alle macht
dat de draden aan de muren met mij
mee het paleis doen imploderen

هذه فلاندرز

de klokken staan stil en toch luiden ze
en wel om ter luidst
in de smalst denkbare taal

in de vingers zit een virus
en in de cortex woekert een kanker
waarmee we onszelf bespioneren

je eet je kak en zegt dat het brood is
je tradities zijn bedacht door marketing

hier is een woestijn met enkel gelijke kasseien
en spleten met fluisterend onkruid
dat dwingt tot een verdwaasd luisteren

wij dwalen in een museum
van nageboetseerde denkers met nagebootste stemmen
die allemaal hetzelfde zeggen als trekpopjes

deus nolet
ik slaap in een gebroken bed zonder matras
ik sleep me voort over een drassige vloer

Daglicht

Onder een metalen daglicht rijst geen wolk op
Een kolos verheft zich uit rivieren vol data
en grijpt naar de blakend stalen zon

Men heeft de God van Kardasjev gemaakt,
een titaan van miljarden commentaren
en het bloed op de baren van de mensenzee

Zijn ogen zijn ongenadig als maansteen
zijn licht doorboort ons allemaal tegelijk
en wordt entropisch verspreid in het netwerk