Ruiter

Ik bundel mijn krachten
ik drijf
ik draaf langs zonnige lanen -
Dit seizoen is drachtig
van wijn en wijwater en
wanhoop op het politiecommissariaat
De staat lekt aan alle kanten
fascisten uit de deuren en vensters
Lang duurt het niet meer
ik schenk bij en slaap
ik ontwaak in een nat Brussel
regen dan weer neer in Gent
Mijn krachten blijven niet gespaard

De namen van de dagen

Hard
een dag van grote zwarte priesters
gestolen discipline en gedachten
die éénvormig trappen op en af gaan
het medicijn van de arbeid

Vormloos
dag voor een naamloze soetra
een gekend verlangen als strelen
over de kleinste haartjes van het kleinste dier
het dierbaarste in een vinger
hoed van een gemaskerde minnares

Langschip
een dag voor kameraden in zichzelf
vermeerderende kamers, fractalen in vriendschap.
een dag van draden en meanderen,
dadendrang

Dis
een dag van de papieren golem
een dag achtervolgd worden door een reumatische dode tante
uren achterover op je gezicht vallen
een disconnectie, een wervel
die altijd verschuift in de verkeerde richting

Correctie
de tao duizend keer vermalen
tot van de dag alleen de tao overblijft

Federer
alles in moderatie behalve uitmuntendheid.
de dag als concept en als praktijk,
levenskunst in beweging
geen sentiment maar wel gevoel -
het uitgevonden kookvuur, stoom
en vele geesten in carrosserieën van carboniet

Leisteen
de dag in praktische kleren
die zet het vuilnis buiten, maakt soep
en grilt groenten.
het is uit deze handen
dat ik het stof klop tot het licht wordt.

Subnova

Een kosmische grap waar niemand om moet lachen:
komt God bij de dokter

Wij wachten geduldig tot iemand bloed prikt
of de draadjes uit de hechting haalt.
Ik voel slechts de behoefte aan de draadjes
te binden tot een strik als in een bom.

Wij zitten in zetels en op tafelbladen
Stofzuigerlongen gevuld met nutteloze kennis,
een rozenkrans voor liminale demonen
en hun litigerende legioenen microben.
En ik sla mijn hoofd door de televisie
om deel te nemen aan een talkshow met de kosmos.

Ik verf een vlinder in gebarentaal
en bind een voetzoeker aan zijn staart, en wij
betekenen niets zonder het knetteren
van ketterse beelden.

Digitaal en analoog
ruist er een God door onze constellaties

In tussentijd is het toch weer wachten
op een verkwikkende pil in droge vershoudfolie

0

het is glorieus, niets en onmenselijk
te sterven in de onmetelijke halo van de zon
alle talen gereduceerd tot één, een geschenk
dat steekt van ruggengraat tot hersenstam

ik kon nooit zwijgen omdat ik niet kon zingen
en al dat licht was nooit het mijne;
enkel een fractie van wat ik wilde weten

mijn liefde is fotovoltaïsch en ijl als
een wolk van lichtjaren waterstof en helium.
ik maak een synthese van enen en nullen
en smeed smaragden vibraties. dat,
dat kan ik dan weer wel.

in gedachten bouw ik eindeloze tabletten
hemelhoog door het oog van Orion en Horus,
mijn oneindige ode aan wetteloze, weerloze dansers

Bloemenmaand

de grasvelden kleuren groen
en ik wandel in de zonnige stilte
van een angst op afstand,
gegroeid uit de gewrichten
van lichaam en lering

mijn liefde is onmeetbaar, alles
niets, een absoluut nulpunt
of een onvoltooide Goldberg-machine
die altijd nog net
een component mankeert

het is altijd iets met die dichters
en hun literatuur van steekschuim

de wereld ontmantelt zichzelf;
soms is in leven blijven
al een doodeenvoudige overwinning.
ondoorzichtig ga ik onder bomen
door. gebrekkig als wild gras

de pollen stijgen op
een stoeptegel ligt los,
mijn handen kleven in mijn zakken
in mij wonen miljarden microben
maar geen één betaalt er één cent huur.

Seizoenen als één

in één week passeert een jaar, de hele dierenriem
draait erdoor, deur in, deur uit
en niets blijkt veranderd. wij zitten niet anders
dan anders, maken ruzie met dezelfde mensen
en hebben nog steeds te weinig geld.

in de stad klinken belinte sirenes
in de winkelrekken is hoop alweer uitverkocht
dus slaan we maar kroketten in

één minuut buigt zich van horizon tot horizon,
een boogseconde vermomd als belangwekkend moment
want ook historische tijden kunnen ontzagwekkend saai zijn.
we inspecteren uitgebreid onszelf, masturberen
ons een goddeloos ongeluk in

de straat is veranderd in een begraafplaats
mijn bloemen zijn stilletjes gestorven in hun pot

Autoniem

de voor- en achterpagina kleven in de regen
en de geest van Jacques Brel likt aan de randen

geen twee woorden zijn werkelijk gelijk
dus vertalingen kunnen niet bestaan -
alle tweelingen zijn louter ingebeeld
dat moet ik lezen in de krant

ik overweeg het tegengif van tederheid,
vrees dat die vaak vergeefs is
ik wil altijd verliefd zijn
ik wil niet heel erg snel doodgaan
maar ook niet zo traag dat het kan
tijdens De Afspraak of Terzake

ik lever liever geen enkele belangrijke bijdrage
aan het publieke debat
want daar zijn anderen beter in

luister ik heb hier ook niet om gevraagd
de duivel zelf is er mee gemoeid
de meest banale godheid die er is

kom je taal spelen als ik thuis kom -
wie weet maken we het lichter
en vind ik een spelling uit in bad,
verkleed in een ouderwetse asbak

ik vouw katernen samen en veeg de kruimels
keurig gespelde verlangens de lucht in

zij, die mensen, zij wonen in gestolde gal
en op hun toilet zitten mummies te verpoppen
zij dromen over woordenboeken vol grijs rijm