Hotaru

onder valse vlag branden wij
thans het land plat -
en praten wij dat goed
omdat het nu eenmaal moet

in deze moordkuil
het dagelijkse brood
op dit nette gazon
grotesk geweld

vol medelijden zijn wij
voor onszelf, beenhard
voor alle anderen,
want anders kan het niet

wij komen de straten door
en hoor
wie klopt daar kinderen

A10

Mijn verdriet en ik - een studie
van ongewilde vriendschap en
onverdiende spijt, die altijd
weer nachtelijke kilometers rijdt
onder steeds eendere lichten

De fundamenten zijn broos en
gecorrodeerd, en elk cahier gemarkeerd
door opposanten die me overal volgen
als meervoudige penumbra's,
dwars door bloed- en zenuwbanen

Zelfs m'n luidste stem
kan hen niet de baas

Dit zijn zeker mijn splijtbouten
die het verstand te boven gaan,
zo verlammend als een laffe zon
en net zo koud als de verre maan

Kansas-ex

vol van nijd ben ik en de
nijd zij met u als dit
toch het tijdperk moet zijn
van de porno van de haat

in volbloed hoofdletters
en gratuite uitroeptekens
spatten vaders open
als droesemende piñata's

de moeders houden zich
beschikbaar voor woede

vervloekt is de letter,
de krant, de straat in de man
en gezegend het dode fruit
dat rot ter wereld komt

Aanbakplaat

De woordspeling is uit, het verband
afgerukt, het leer gelooid het haar verbrand
In de oven der ijdelheden, afgeladen
met mannen wier kaken achterstevoren staan.

Wij zijn apen die van silex gegaan
zijn naar cybersex, van vuist naar
commentaar ergens in een huis
dat geurt naar ondermaatsheid

Hier zijn ze dan, onze afgedankte waarden,
teruggebracht tot het formaat van een bierkaartje

Hier het zwarte avondbrood,
en daar de stormtroepen aan de poort

Mijn koninkrijk

Ik ontdubbel als een farao
in een granieten plaat
met de vloedende haast
die eigen is aan de woestijn

Mijn misdrijven zijn gekend
op deze nachtelijke Nijl

(ik ben een microscopisch
kleine god, een von Neumann
-machine van curieuze zonden)

De katten rennen door het riet
de ratten houden halt

Des ochtends kruipt het slik
terug naar binnen en
gaat het zinkend liggen
in mijn meest sombere schachten

Holle tanden

De tijden van het harde vlees en de weke botten
zijn weer aangebroken: ik lijk te bestaan uit
wormen, hoe veel witte woorden ik ook spreek.

Ik ben mobiel, glij langzaam onder tafel door
tot rug en heupen zich krakend in elkaar boren,
en zich laven aan nog onontdekte paren lippen.

Terzines rijzen op uit natte stegen van zilver
en vanzelf neemt de demon bezit van mijn leden.

Er is nooit iets dat ik niet aan mezelf te danken heb.
Geen distichon is ooit meer dan een kale echo.

Temperatuur

we bekeken het plafond, ontweken
mensenmassa's op de plek die
me wellicht gebaard had -
nu wit als een bange westerling
die zich baadt in brak water

ik vond de verkeerde woorden,
dipte mes en vork in te grote borden

mijn stad was zeker groots
en de tafels en stoelen doorbakken
maar m'n tong was lam en leeg
terwijl ik wou zeggen "het wordt beter"
en ik slechts warmte wilde delen

nadien spilde ik vergiftigd bloed
en spelde ik lamme letters
vloekend op mezelf