Op eigen risico

de dagen hakken ons aan spaanders
de zachtste delen eerst
zelfs het woord weemoed
ligt gekwetst in het hooi

wij waren niet op maat gemaakt
voor de wet van het kapitaal
of de slecht gespelde moraal
van het krantencommentariaat

dat wil ik al zo lang zeggen
maar wat baat het schreeuwen
terwijl rondom ons scherven
en splinters uit vensters blazen

het ergste zijn de blinde muren,
de barnumborden vol met leugens
en dan de bekende apathie -
die maakt me staatsgevaarlijk

Op overwoekerde paden

ooit worden wij archieven
en daarna niets meer
dan één voetafdruk
in het grijs van de maan

maar wat zijn we ermee
bij de aanblik van twee
verstilde meren waarin
we vissen naar sterren

we kunnen zeggen
"dit is zinloos"
maar van te veel spreken
krijgen we enkel dorst

Clevsin

ik voel de avond al verkruimelen,
traag verstuiven in gulzige mist.
op elke pagina van de agenda
zit er ruis op het beeld, een
ultieme afwezigheid van inhoud,
alsof straks de nacht me het gezicht
zal ontnemen terwijl een god
met hoorns het stuur overneemt.

je wilde dit moment maar wat
een vuilnisbelt is het geworden
en ook ik heb fouten gemaakt,
gekauwd op glas, te lang
getwijfeld over welke tak
ik ging tooien met mijn fruit.
figuurlijk gezien, dat wel, maar
maakte dat het minder pijnlijk?

alleen in schemer herken ik nog
iets van de jongen die niet
wist van de droesems 's ochtends,
bij ongewenst vaal zonlicht
hij die astronaut wilde worden
maar bleef kleven aan de aarde.

Trepanatie

Het sap is verhard
in de brede takken
en sinds de storm
is er weer een kat vermist
Dat is het echte verdriet
in totale alledaagsheid

Ik ben op post
voor niemand in het bijzonder,
draaiend met antennes,
dromend van frequenties
van goddeloze hoop

De waanzin is permanent nu
de orgels worden bespeeld
door een masturberende zot
maar corporate zag het licht
in boeddhisme op kantoor

Bij de dood niets dan korting
en aan de kassa ouderdom,
die demente dans van zakken
en haar waar het niet hoort

Er is een spijker
in ons schedeldak geslagen
en mijn vingers zijn zwart
van het gedurige delven
naar nachtelijke brandstof

De eeuwige lever
is ons helaas niet vergund,
flirten ben ik verleerd
maar voor bezoek zet ik
altijd koffie en koekjes
in zo veel woorden.

Hellion

De Mammon spreekt uit vele monden
de wervelkolom van het beest
trilt
want het jachtseizoen is open.
We hopen het uit te zweten
met onze armen over onze knieën

Elk jaar daalt de horizon
terwijl de weerstand vermagert.
De soldaten staan tot aan de lippen
in het vieze water
en God weent onophoudelijk teer.

Het kost negen maanden om een
mens te baren en één bom om
de klus te klaren. Maar honger
naar haat kijkt niet op een
paar longen meer of minder.
Dat zijn de accijnzen die we betalen.

Smeltwater

Vandaag lost op tot waar het licht nog reikt
en dan zijn er enkel nog de avondwolken.
November brengt in herinnering wat voortleeft,
ondanks alles. Ik kan goddank weer wenen -
het privilege van wie bloed en lymfe heeft.

Het zachtst is mijn oude huid aan de vuisten,
het hardst aan het fornuis van het voorhoofd.

Er hangt damp rond de lampen, als spoken
die niet weg te denken zijn. Ooit hield ik
in het najaar enkel handen vast. Nu is er
rust, en routine. In de verte start een auto,
maar mijn jaagpaden zijn verlaten,
en nergens ritselt er iets in het gras.

Volterra

nutteloos vlees groeit gestaag
mee met onze dragers.
het sublieme is de fata morgana
van de eenzame psychiater.

intussen neem ik pillen, want
ook ik eer de wetenschap
vanuit mijn zetel, ook ik
ben 's nachts nooit meer alleen.

soms lijkt het exces alles wat nog rest,
en word ik enkel rustig van ruïnes.
dan weer verlang ik
naar de val van onze koningen.