Lagune

San Marco

Dit land zinkt onder
het gewicht van de geschiedenis
en Chinezen met selfiesticks

In de kanalen drijft dode vis
en het zonlicht zelf is zwaar

De wereld was ooit hun provincie
Nu stroomt die onophoudelijk
lange kalk en baksteen binnen

Veneta

blauw in groen
aan de stijgers
van haar glimlach
en de blos onder mijn ogen.

Wij komen van te hoog gelegen landen
om te gedijen buiten onze oevers.

En toch nemen we die gondel,
dineren we in bemaskerde restaurants
en spreekt onze commedia dell'arte
nog van onbedongen liefde.

Giardini

een leven met muggen
een leven met art deco
Leopold en zijn schuldig paviljoen
de Zwitsers en hun stinkend water
Frankrijk in beweging
en de Britten rokend uit hun kont:
ziedaar cultuur,
ziedaar in twee gehakte standbeelden,
zie het gebroken glas
van Noorse schikgodinnen,
de halmen van
Holland op z'n smalst.

een leven voor de varkens
een leven waar serieuze Duitsers
filosoferen over kunst
onder het eten van ijsjes.

Ristorante

zegt de ober
"ik kom nog eens terug
als je het gerecht juist
kan uitspreken"
en hij kijkt uit over de kade,
een doge in vermomming,
dromend over een wereld
zonder toeristen
zonder werk. enkel decor.

Calle de la Morte

hier kwam het slijk der aarde
hier kwamen schrijvers,
en sterren en criminelen.
hier was altijd zout
en specerij te vinden.

thans is er enkel zout,
brak water, een taai substraat
van een versteend moeras.

Gargouille

in de uren zonder zon
stol ik tot mijn ware vorm
in kerken of in straten,
langs banen en façades.

man en schaduw sluiten
een stilzwijgend pact.
een zegel op de lippen,
een stop op het spreken.

ik steel de laatste lichten,
neem de laatste tram alleen
ik leg de ballast af
en koel mijn hoofd op stenen.

Erebos & Nyx

Het meest menselijke is het besef
van gestolen tijd, zinnen
zonder eind. van breekbaarheid,
hoe dingen in het duister
hun sluiers hebben afgelegd.

in die diepe vlekken
schuilt een schuwe liefde
zonder harde lijnen, zit
pijn zij aan zij met
onherinnerde kwetsuren.

Bij het ontbreken van klaarte
verliezen we onze vormen
en breiden we ons uit
in deze schuilkelders,
onze laatste woordeloze oorden.

Schelp

dagen van dijken, golven
en zout in het haar.
nachten van badschuim
en schuimwijn en huid.
uren van branding en zand,
geklater en gekwetter.
minuten van oranje water
voor de ogen sluiten.
een moment voor ons,
een nu voor altijd.

Consideraties om middernacht

Stilte is een donkere poel
op een zomernacht,
een canvas voor één
enkele sirene in de stad.

Het beeld is gesplitst -
muggen, amberen lampen
weerstand tegen de slaap,
een honger naar beweging.

De lucht is dichtgelijmd,
er staat niets te wachten
Enkel een verkeerslicht, en
de lemen maan verborgen

Calcium

na de emotie komt het laaggetij
na de vechtpartij de zere plekken
en dat elke dag.

is er nog een route du soleil
die niet vol partytenten staat?
is er nog een kraakhelder glas
met zuiver vuurwater?

dat gestampvoet
van dat legioen aan meningen
- de polonaise dag na dag

en ik,
ik wil een verdwaalpaal
voor twijfelaars,
een witgepleisterd huis,
een betere eenzaamheid

Stoppen

stoppen met roken
stoppen met drinken
stoppen met porno
stoppen met poëzie
zich letterlijk de kop
in-
schijten
en dan
het lijkenhuis.