84.000

Ik mis iets in het tellen
tussen twee langzame hartslagen door
- een sanctie en een stil vergeven
van mijn opgestane contouren
in een magisch venster, een tweede ik
of een rokende derwisj die
gekomen is om de demonen uit te drijven

Ik mis iets in het lachen
met ongelijke rijen gele tanden
waar gisteren nog geen gaten waren
van ontbrekende delen
Ik vraag niet om medelijden - maar
leg gewoon je handen op mijn hoofd
en ik beloof dat ik zal slapen

Effusie

de stad dijt uit in de winter,
met haar kille naalden dieper in de groeven
van onze slijtende platen

men houdt de straat in de gaten,
biddend als prelaten
met kartelranden en rouwnagels
en dichtgevroren oogleden

men ziet hen schuifelen -
losgemaakte schaduwen uit hoeken
en kruimels uit een onbestemde moederschoot

en men weet -
zij zijn de mensen met geknakte ruggen,
of ook vormbewegingen in volstrekte leegte

Nachtboek

In alle regels bij elkaar gescharrelde foto’s
staan uitgekraste zondes
Zij zijn schuldverklaringen
Zelfs geen Lethe kan de bladzijden doen verblanken –
ook de demon kent immers zijn getal

Kroon me nog niet met dikke koorden
Maar denk aan de laatste lege pagina’s –
Vrijheid en dood

Groter dan ons

In dit gebouw leeft men slechts van lijf tot lijf
en in slecht gehechte woonkamers
met stilstaand flikkerende ruisbeelden

Een vreemd verdriet sijpelt door de vloeren
en hecht zich aan de slapende muren
door verstopte leidingen en stenen epigrammen

Het is een discretere wiskunde van gedempte stappen
in dwarsgedraaide traphuizen en veel te hoge gangen
Ergens applaudisseert er een eenzame duivel
met maar één verweerde klaphand

Stemvork

terwijl men buiten in sprankelende gesprekken meandert in maanlicht,
vang ik slechts losse letters en gedempte tonen
waarin klaterend gelach wordt tot percussie en het
deinen van de stemmen een ongebroken refrein

het is goed om alleen te zijn onder de velen,
en zich gewiegd te weten in die nachtelijke nestwarmte

het is goed als ik vanop afstand kijk en luister,
en ik in eenzaamheid één word in verstolde mensen
nu eens verenigd als vrienden,
dan weer vechtend als kemphanen

Markering

Er is nu een holte in het bed waar ik waak,
nog verwarmd door tekeningen in droombeelden
van slaapkamers met duizend en één deuren

Haar naam heeft ze in mijn handen geschreven,
en kringelt zich met rook zwijgzaam uit mijn mond

En ik wacht verzegeld tot het regelmatige ademen
die holte in mijn lakenhemel terug zal vullen

Stroomnet

hier hang ik mijn liefde op aan ijle draden
die ik in knopen en trossen als ballonnen
en baleinen verspreid over de daken,
boven het stratenplan van warme stegen
met genoeglijk oude cafés

in die lijnen boven de stad koersen alle lichten,
en zwijgend jubelend, met geloken ogen
vonkt mijn verlangen als nooit tevoren