Akker

Het land wordt omgeploegd

onder de vreselijkste wielen

Geronnen bloed, steen, glas,

staal en kinderschoenen

Maar deze monsterlijke boeren

zullen nooit voldaan zijn

Er moet altijd meer zijn

en zelfs dat is niet genoeg 

Parallelle strepen

machines maken imperfecte kopieën van zichzelf

de lage middelmaat komt op kop in de race naar de top

en natuurlijk het einde van de wereld -

je denkt aan somber tromgeroffel

of aan striemende stormen vol zwart stof

je denkt aan het einde als iets monsterlijks

iets groots dat zich ontrolt als donder

maar wat als het gewoon het geluid was

en de stank

van een vuilnisbelt dat over ons uit wordt

gestort - oneindig en eindeloos? 

Verborgen zon

Het kasticket van de entropie kent geen korting

Elke lijn kost weer meer maar heeft geen waarde

Het is een lint rond de wereld dat almaar langer wordt

En uit je zakken achter je aan wappert in de wind

Bedankt en tot ziens

En keer ontevreden terug 

Mitose

hoe meer vragen zich ongebreideld dupliceren

des te dreigender zwijgt de nacht

hoe luider de kerkklokken breken, hoe

stiller ruist de zwarte vaart, hoe

meer ik je wil spreken, des te smaller

wordt de kier van de maan

ik drijf op een berg van afval voorbij

met enkel dit te hebben bereikt:

ik heb alweer één steen gelegd 

voor een bouwsel zonder deur,

een plek waar niemand thuis is 

Spookschip

de einder valt hier nader, lager tegen de grond

als het Avondland verandert in Nachtland,

een grenzeloze zee die niet te bezeilen valt

een brullende vloedgolf stormt op ons af

met miljoenen gezichten vertrokken van de haat

- in de verte weerklinkt een bel

onze gedelamineerde geesten met hun grote woorden

vermogen niks tegen het spookschip dat nu opdoemt 

Dagprijs/Nachtvlucht

Ooit een heide vol afval en asbest

grijs als de CVP en bruin als mest

Nu een bedrijventerrein in kleur:

rode blokken, groene blokken, 

doorzonvensters en gele deuren;

het zomert op kantoor en

alles staat ook open voor fietsers.

Maar niet het centrale gebouw, oud 

als de jaren '70. De tijd zelf is

hier gestorven, gestold in beton

en baksteen. In het heiligste midden:

een verhoorplaats, een strafkamp

als Karaganda of Magadan 

Onherstelbaar

ook wolkenloze zomerdagen zijn nooit zorgeloos

in de verte nadert die naamloze schaduw

die donkere monstergolf die altijd dreigt

te breken op mijn rug

woordeloos hijgt hij hevig in m’n nek als ik plezier maak

rijst torenhoog boven me uit als ik verpoos onder bomen

en des nachts 

kruipt hij binnen door het venster, sluipt hij 

geluidloos door de gangen 

naar me wijzend met duizend vingers

aan mij gelijmd met ontelbare draden

hopend dat de toegebrachte schade onherstelbaar is