Eutropia

I

als een geiser in slow motion
brandde de vloer in het verleden -
schroeide de rook de toekomst
bijna dicht als nagels.

II

hier heerst warmte
in de rondingen en kamers,
de glazen en de aders
en de handen rond de bedrand.

III

de oranje zon boven beken
in Zeeuws-Vlaanderen
legt haar vingers delicaat
over de mooiste tabula rasa

Aurinia

ze tast mijn bedrading af
en ligt dan roerloos in mijn bedding
ik als boot en bootsman,
beladen met droom
en goudkoorts.

zij is ook dit: vraagteken
vermomd als uitroepteken

vreemd hoe ze de foto vormt
van oud verlangen
vreemd hoe mijn armen hangen
en tongen stijgen als slangen.

Metoik

een kilometer oostelijker
klinken de straatstenen stiller
en zeilt de tram op tijd
voorbij de nette gevels.

de winkels staan verkeerd hier,
de hoogspanning te hoog
en brak water wordt zilt
in afgedekte kelders.

een kilometer oostelijker
werkt de architect gestaag,
en voelt hij die minotaurus
traag sluipen door het labyrint

Een soort van dood

Des avonds als ik dronken ben
zijn mijn oogleden rood,
mijn irissen dubbel groen

Dan zit ik met de handen tegen glas
adem ik wolken, bid ik
tot mijn goden voor iets anders, zit ik
op knieën geknecht
tussen vat en tussen vlam

Het is de naad van mijn lichaam
die nooit gehecht is,
en de onontkombaarheid
van een bepaald soort dood

Natie

de afstand wordt groter en ook kleiner
de hemel hangt lager, grijzer,
omklemt nat dit land van klei en leem.

met elke seconde deemstert,
wist het zonloze licht iets weg
van wat men wist - de avond
komt binnen door deuren en ramen,
neemt plaats in onze fauteuil.

buiten is een klopjacht bezig
met handen om de gevesten
en honden aan de laarzen

vannacht blijft de slaap op afstand
en dat met ons belastinggeld

Unplugged

de muziek van de gehoorgang en de hartkamer
klinkt het stilst bij kil daglicht -
een teken van leven onder een puinhoop
van lawaai.

hou me dicht aan je huid,
luister naar me als ik slik
en de ogen sluit.

hier staan we dan, met onze ondeelbare cultuur
de uren af te tellen tot
je nog wat zegt dat me doet zwijgen,
m'n stemmen aan banden legt
en ik m'n levensadem zie flikkeren
aan het einde van een stille sigaret

Boei

De golf rolt terug, onthult
gebroken tanden
De nacht is hier massief
als Atlas van graniet.

Wij proberen betekenis te ontwaren
in die processie van water
en van zwijgend steen.

Mannen met toortsen
slaan koortsachtig op drums
en ergens lacht een kind.

Het zand wervelt op,
de wind prevelt als een oude man.
Wij zijn waarlijk de allerkleinste goden
met de allergrootste demon.