Lenitie

in sommige momenten moet ik ontdubbelen,
en dan terugvouwen als lens van lenigheid
zoals dit,
in een korte pauze tussen talen,
staand in keukens, onder stoom en
water, en de geur van verse groenten
- een gesloten filter flirt
met de rand van het zichtbare als
je borst een ogenblik deint en dan
weer daalt
je wast je ijverige handen en droogt ze
met meer liefde dan ik ooit kan drinken
met verwijde ogen,
zo dichtbij

Wolktong

ver van vaderlandse gedachten hangen
de vlaggen sluik als sluiers in
de laag hangende, wachtende wind
ja, я жду
er wachten nog wolken op het land
van welstand en achterstand
en al die mensen die we graag zien
en verliezen of te graag zagen
om hen niet te verliezen

voorbij de gordijnen en hun vensters,
beneden in laag hangende,
sluimerende zomerlucht, wordt
tussen het vermoeide, uitgerokken volk
grijs zaad gezaaid
en we zien het,
we zoeken het
дождь, дождь, дождь

Houten kom

de rijstkom is nog halfvol groen en geel
en van het land kan men nog eten
zelfs in zweet op zwart blijven de gaven
en giften gehandhaafd - ik zie,
ik adem

elke korrel is een geplet ogenblik,
tandplak,
een graaiende hand van honger
het nu los van gisterenmorgen
en de dag die er op moest volgen

rijk wordt het land bezaaid
door maestro's van water en weten
los van de dadendrang van de dag
en de zaken die ik zie in zwart
op goud op wit

Gustav infinitus

De nachtlampen doen de open ogen verklammen en verdampen
Langs baaien en straten slingeren de langkrolse straatkatten
en door holle tunnels zuchten de lage lichten van lichte dagen
met vastomlijnde afwezigheid

Een lepel blijft in permanente schemer liggen
Een woordwolk antwoordt boven de schuchtere torens:
nu is koffie je liefde in verwarmde handen,
golfstromen van man tot meer -
een betrachting van vreemd gemis in vreemde landen

Vandaag zei ik

er is een tijd om te branden in de sneeuw
en om zonlicht te filteren tot
volmaakte woorden

er komt een tijd dat water naar boven loopt
en we zullen zitten,
vissen in kraters van torens

er zullen tijden zijn van wolken
en uren in olijfgaarden.

maar niet, nooit, hier,
vandaag of tussen onze ruggen

248, Плутон

"jaren zijn niet uitwisselbaar,
ook niet in gelijke kamers of vaten,"
denk ik, in de tijd die het kost
om de mond vol te gieten met water

waar handen liggen op tafel is het anders
en ook hoe je bedachtzamer koffie drinkt

ook stilstand is nooit zonder tegenstand,
en verandert het zitten zelf,
of de traagheid van thee en rook

ook de kleinste wereld opent de ogen voor
nog meer licht

Mandel

de wiskundige zegt:
"onze handen rusten op de ander,
onze vingers krullen zich in elkaar
als slapende katten
terwijl niemand ziet hoe hard
hier nog gedroomd wordt"

de criticus zegt:
"de berekening klopt omdat het begin zich
terugkoppelt aan het midden
van een ander begin
als een baan
als een brug
als een boei van gelijkheid"

de drinker zegt:
"de nacht is helder in haar sluier,
waar de schakeringen van één kleur
een aangenaam lezen zijn
van lijnen tussen afgeronde mensen."