Augur

wat regeert in vogelvlucht over onverharde wegen -
de wichelaar trekt zijn banen van hem tot hen

en wij,
wij kerven met stappen door cirkels van man tot man
wij praten en verzoenen ons met de gedachte
dat het soms de aarde is die zingt
en de vogels die in taaiheid moeten zwijgen

Ontschilde onwaarheden

in straat en de wijngaard
biedt men waarheden aan
over de stand van man en maan
maar ik stap en tast,
bloed likt het blad, de hand
herkent de geur van klei
en gekasseide herinneringen
en ik snap dat
de schil van droog fruit
nog niet de dood is van het verleden
maar een verhaal dat ik inkleur
met eigen hand, met lavend bloed
en ruisende honger

Entropische unie

het ligt in de aard van de dingen
om naar beneden te stromen
in zandbeken en stof
te verspreiden en te verhullen

het is eigen aan ons praten
dat het ons verwijdert van elkaar
bij elke nieuwe verklaring

het is de kern van de zaak
om elkaar voorzichtig aan te raken

Aquarius

De verre ochtend komt traag op gang,
uitgeknipt in mist over de bergen
en de bogen die de waterdrager draagt

Man en hoed zijn één

De berg draagt de waterdrager
over trappen en mistflarden
in breedgerande stappen

Water is de zon

Van hier tot in de witste verte
draagt de berg de waterdrager

Manhattan of the Mind

waren er voor dit moment te veel gedachten
dan blijven mijn zinnen nu haperen
aan de tafels waar we zaten
tussen glazen en versgelakte nagels

het onvermogen om alles om te smeden
tot weerklinkende woorden is jammer
maar zelfs in die analoge regen
van komma's en vraagtekens
had ik de antwoorden al opgeschreven

Sibiatu

hij is verbrijzeld,
hersamengesteld
als man, als standbeeld
en veldbed voor handen
die breken, sculpteren
- maar nooit herstellen

want wat is nog harder
aan diamanten idealen
dan vingers vol lood

Argon

het is stil aan de zonnekant
terwijl de naald de avond nader bepaalt
dan hoor ik niet het geraas maar het zuchten
van zwoegers en zwervers

de ziel is een rad dat draait
tussen zon en maan en doodgeboorte

en nooit, nooit
hebben wij niks te eisen