Am Bahnhof

De nacht hangt stil over de noklampen en oude stoelen
in verre zeelucht
Zij is beschermd door de vele dekens van warm slapen
waar nu talloze geliefden in sluipen,
rug tegen rug in stof en longen uitgespreid

De klok verspringt
En één lamp knippert traag
op ritmes van gelijkmatig dansende dansers

Vaderland

De naam van haar vaderland is een goed bewaard geheim
Het zit verscholen in seintaal
tussen vragen en schuchter fluisteren,
waar men haar verloren is in wild waaierende lakens
en zongedroogde straten

Haar land kent vele wetten en geboden, en
allen zijn die zorgvuldig gemaakt
om steeds te worden
gebroken

Demeter

de anderen omringen ons met plannen
zij leggen de verkeerde wegen aan
en zaaien zaden van onenigheid in onze eenheid

moeders handen beven in levensangst
en rusten zwaar op het gezinsgeluk

de anderen zenden tekenen van verlangen,
van hoop en van bevriende beterschap,
maar wij lezen dit hoogstens als oorlogsverklaring

in lokaal nieuws: vader valt in slaap voor tv

Apostase

Opdat niets hem zou ontgaan, blijft hij altijd wakker
en volgt hij verkeerd het vooruitgaan van de uren
Hij eet één ton tabak en bakt honderd broden
Hij laat zich drenken in wijn en wijdt ongelovigen in
in een nog onbeheerste filosofie van kaalheid

In zijn intussen uitgewrongen lichaam, tussen de botten en vezels
weerkaatst een versleten waarschuwing:
“de vijand is onder ons”

Zomerlief

De nacht is zwanger van oscillerend onweer
Het sleept en slaat in flikkerende dromen,
breekt een hemel vol natte verlangens open

Waar we bij dag door een afgelegen warmte lam gemaakt werden
onder een smeltzon op een schaduwloze aarde,
leggen plotse lichten en krakende regenvlagen
alle contacten weer aan als een tegendraadse kerstboom

In een hoge kamer, verscholen onder een deken in het donker,
ligt een vorm te slapen tussen ver grommende slagen van donder -
ik of jij
of allebei

Maanman

Het gaan is een lange gang die loopt in één richting
van stilaan waken tot slapen op stenen vloeren
Ik zal niet beweren dat ik weet wat
de antwoorden zijn op vragen over leven en dood
omdat ik éénvormig vol ben met lucht en leegte

Maar het is mijn adem die alles bezielt
en het is je stem die dit gaan draaglijk maakt

Hertzwelt

Wij zijn geboren in een stenen hemel
om onze tijd uit te zitten in de sporen
en gelaagde golven van geluiden
Ik strek me nu uit over de grijze banen
onder straatlampen en in ruisende wagens
en de volle witte strepen op dampend zwart

Ik ben verloren maar zoekend
Ik ben moe maar grenzeloos levend

Het is lang geleden dat wij geen kou hadden
of ons niet moesten laven aan verre echo’s
van onbereikbaar hoge pillaren

Ik ben geboren om de stemmen te stelen
Wij zijn geboren als stoorzenders