Altior

Elke ochtend graaf ik dieper en dieper
en als vanouds kom ik de Dood weer tegen
en gaat elke droom vanzelf weer liggen

Elke avond ben ik bedekt met stof en as
van de grijze gargouilles in de krant
en de patrouilles in de bruine bermrand

86.400 seconden later keert de klok
en zit ik gewassen, in een verse onderbroek
klaar voor het goddeloze daggeweld

Antonov An-225

De standlichten hebben een gat gebrand in mijn hart
en koolstofmonoxide verstikt mijn roetfilterloze longen
Op het allergrootste podium verklein ik tot een splinter
die roerloos ligt in een poel van doodse tranen

Achter gesloten gordijnen speel ik de woedende titaan
die jaagt op vliedende ambities en succes in liefde
Mijn schaduwen zijn overal, zij lallen in elke richting
en overstemmen zelfs het gebrul van een spookstraaljager

Hijs de koorden, toon me zoals ik ben, bulkend, minimaal
een fractie van een fractie zonder voorzitter.
Mijn gezicht is verstrengeld in mijn vette vingers
en het enige geluid komt nog van de strop van de nostalgie

Micka

in altijd warme promenades ben ik arm
maar ik voel haar aanwezigheid in marmer,
in lusters en in luxueus leder

ik steel een paar tellen en laat haar
likken aan m'n hals als een panter
ik streel haar haar, haar vacht en tracht
haar de taal te leren van de laagte

op haar huid staan oude geboden
haar trouw aan oude goden
maar ze heeft het weer koud
en één van haar nagels is gebroken

ik geld hier enkel als scherm, als afschrift
van een altijd stijgende schuld
ik wens voor een paar kopeken meer
slechts geduld

Waterbreker

ik ontmantel de componenten, de stembanden eerst
dan hang ik de vleugels aan een kapstok in de kast
en tenslotte maak ik de kamer kaal als een krater

twintig jaar geleden was ik een vreemde vogel
nu ben ik een rokend skelet met omineuze organen
en verzin ik onserieuze rituelen

ik breek weer met het water, ik ruik het vuur -
in de potgrond van mijn jongere jaren groeit nog hoop

Anima maxima

de dromen regenen langzaam uit m'n hoofd
van chiastische liften in overvolle torens
avonden vol massa's aan de waterkant
tollend in feesten, kolkend in geweld -

en ik als hoeder van mijn broeders,
zoeker naar vlinderende geliefden die
me altijd lijken te ontsnappen in cafés
en bars en zetels en dreigende dansers

in mijn nuchterste dromen ben ik dronken
bewoon ik bouwvallen met valdeuren
en slaap ik altijd naakt. 

nu drink ik water
om mijn escheriaanse schaduwen te verliezen.
vogels volgen me in duikvlucht terwijl
de innerlijke sluizen weer langzaam
dicht gaan. maar altijd wachten de walkuren

Celdeling

thans regent het weer stront
van bedenkelijke kwaliteit
maar wat kan je eraan doen
buiten je krankzinnig schreeuwen
tot je jezelf kloneert
tot de gepixelde pornoversie
van een nachtmerrie die eeuwig duurt

dus ik blijf in mijn kop
want het kan altijd erger

op straat spelen verdachte kinderen
zij wisselen pokémonkaarten en knikkers
voor zilverpapier
men zegt dat dat 5G-stralen weert
van Bill Gates en geomagnetisme

ik wil iemand ziek maken
dat heeft het virus graag, maar
daar in dat kleine bordeel aan de haven
ga ik nog ambachtelijk naar de hoeren

ons bruto marginaal product groeit aan

een congalijn met slappe dansers
en hun slappe sap
en hun slappe ballen

het niveau moet omhoog
terwijl we wegzinken in ellende
we moeten dapper vooruit zwemmen
door ons eigen speeksel
en ons angstzweet -
fris ruikt het hier al lang niet meer
onze wolken zijn bruin geworden
onze rivieren zitten vol rot vlees

ik steek een sigaret op
en vraag me af van welke tak
mijn buren het beste zouden bengelen
op de ritmes van hun hoempapamuziek

Маяко́вский

ik zou graag de lucht drukken
uit de kleine borstkasjes van frêle lulletjes
die zich met teksten en texturen in de hedendaagse canon hebben gewurmd
met een stijlfiguur, een stijve, een knieval voor een leider

ik haat jullie - de lullen, de lulkoek die jullie verkopen
de gewichtloze regels zonder gezicht
de feel-good shit die jullie gebruiken om enkel jullie lul
te dippen in goedgelovige kutten,
of cynische kutten te zijn voor virtuele lullen

denk maar niet dat ik dat niet doorheb

ironisch nihilisme is nog altijd nihilisme
ironisch fascisme is nog altijd fascisme
verschiet ook maar iemand
dat Hitler zelf een afgewezen artiest was

poëzie zonder politiek is een positie van onnozelheid
praten zonder haken is net zo dol als een wedstrijd winnen

en o ja - je kan kwaken over mijn frustraties
maar geen mens kan zeggen dat ik het niet goed meen