Wurgvogel

terwijl hij zich bekwaamt in de harde talen,
in de scharen langejaste boeken en esoterische experimenten,
stijgt hij op naar koude hoogtes.
het is niet genoeg dat hij slaagt -
anderen moeten ook falen

alles openbaart zich onder zijn staren
maar de koudmetalen schaal bevat ook een kooi,
daarin een goudgestikte wurgvogel,
daarin een draaikolk van angst

Proteus in brand

Dit vloeibare vuur verandert de verlangens
en doet verlangen naar het vreemde:
de keelstemmen op straat die ik niet versta,
en het gedruis van vervaarlijk klinkende glazen die breken, of
de verraderlijke voelsprieten voor intimiteit.

Elke keer als mijn aderen volgelaten worden met dit valse vuur,
word ik weer een ander man,
meer een lichaam dan een ziel en meer een mond dan een tong
en met die mond verken ik de vurige essentie van de anderen
tot ik ga slapen
en dan wakker word met de stem van een verre God van vergetelheid
die waakt over mijn uitgeblutste vuurkuil en zich afvraagt
waarom een man zo vaak

De zee spreekt een andere taal

de zee spreekt een andere taal in dit verre vaarwater
de kapitein is alleen op zijn boot
in de verte de grijze lijn waar de deining overstag gaat
in de donkerblauw geverfde hemel met roodoranje randen
hij ademt en drinkt op vrienden die
te dierbaar zijn om hier te zijn in dit uitgestrekte gezelschap

zijn schip ligt stil in het midden

daar zijn al de eerste sterren van de jonge nacht -
de kapitein blijft kijken, en wenst zich ademloos
een wonderlijk lege morgen

Kan

De eens gebroken bogen van het jaar weven zich weer samen
en vormen het gebeente van dit nieuwe spreken
De donkergelaagde adem van de kou komt nog één keer terug
maar herhaalt zich daarna niet meer
verdreven door het oervuur van een vervroegde verrijzenis

Een man breidt zich uit in die lege ruimte:
de eenparige stem die hem vergezelt spreekt met moed
over hoop en onverhoopte passie, over gerechtigheid en zuiverheid
"Om deze beenderen te herstellen, zijn nog vele zachte handen nodig."

4:30

hoe ijler ik word, hoe meer ik
uitwaaier naar de hoeken en kanten
en ik een fragment word of een letter
en een leugen.

dat ik dan in het donker tussen
bezwete gezichten slechts de lichten zie
van verglaasde ogen -
wie zal het een ontsnapte letter
kwalijk nemen.

Droomschip

nadat de nasmaak weg is uit mijn mond
kan ik terug opnieuw beginnen
nadat ik leeggelopen ben, kan ik terug
aanvaarden wat geluk is.
nadat mijn vingers uitgerukt zijn,
kan ik weer verlangen naar gestreeld worden.
nadat mijn organen uitgedroogd zijn,
kan ik eeuwig leven in deze oude behuizing.

Ode aan De Minderheid

Splinter 01 - Erde

de leeuw neemt vochtige aarde in de mond
en doet verder zijn rondgang door de tombe.

hij is hier steeds geweest,
in sombere jaargetijden van winter en depressie,
waar hij zaden zaaide in donkere akkers,
die volgend seizoen blauwe bloemen of aangehaakte,
veelkleurige mensen en wolken zouden voortbrengen -

alles uit zijn grond,
alles uit zijn gemoed

zijn huis is een kerk voor het lichaam en een boerderij voor de ziel
een aarden punt en een rots waar leven heerst in evenwicht
voorzichtig nu, is hij de koning over zijn rijk

Splinter 02 - Wasser

de kraai is de profeet der ongewensten,
want wat zijn stem krast in deze tijden is niet welkom.
in delirium speelt hij met demonen,
en ontdoet hij oude wonden van alle steken en draden.

op straat is hij het tegenliggend verkeer,
op zee is hij de piraat,
in zijn stormachtige schip schuilen tienduizend dichters,
en allen spreken ze met andere stemmen,
doordrenkt en gemarineerd in vloeibare tongen
maar toch
zovele woorden
en slechts één bek

Splinter 03 - Luft

de uil is geen dier voor dagen die hij niet begrijpt
en waar hij zich in halfslaap doorheen worstelt, lusteloos
zittend
op zijn tak, op zijn stoel en turend naar een wit blad papier,
onbeschreven en helder als kraakverse sneeuw.

's nachts lonkt de vrijheid, en daar waar hij daags toondoof is,
gaat de ene luchtlijn van kristalheldere noten het ene oor in,
en dringt een andere zwaartelijn al door het andere oor
door tot in het wolkenpaleis achter zijn gesloten ogen.

in zijn huis vol veren zit geen prooi of geen prinses
schalks verscholen achter een vedertooi,
maar ontvouwen zich mathematische mysteriën in begrijpbare taal,
die hij zorgvuldig schrijft met uilenpoten
en voetnoten.

Splinter 04 - Feuer

soms is de honger groter dan de maag
soms zijn de dromen groter dan de man,
want de draak staart te diep in de vertes, de hoogtes
en de laagtes, krult zijn staart en zijn vleugels
om een taalschat die hij niet helemaal kan bevatten.

maar toch zit het in zijn vingers en tong,
de drang om te brullen en te roepen of te fluisteren als het moet,
om delirisch te drinken en dan vals te zingen.

in zijn grot bevinden zich vele wonderen van licht en duister
en arrogantie in de schaduw van laag kruipende angsten.

hij wil spreken opdat anderen zouden spreken,
hij wil schrijven opdat anderen zouden lezen.