Over 'Onklare taal'

'Onklare taal' is de verzamelnaam van diverse tekstprojecten van mijn hand. Dit is de poëzieafdeling daarvan. Hier kan je zowel de laatste nieuwe gedichten als ook een selectie van oudere gedichten vinden. De weg een beetje kwijt? Deze link brengt je terug naar de homepage van 'Onklare taal'.

Overigens kan je hier gratis mijn poëziebundels downloaden in PDF-formaat: 'Epicentrum' (2012), 'Synaeresis' (2012), 'Subductie' (2013), 'Enceladus' (2015) en 'Volterra' (2017). Behalve 'Synaeresis', dat één verhalend gedicht is in twee delen, bevatten de anderen telkens een 30-tal geredigeerde en zorgvuldig geselecteerde gedichten, met duiding en een nieuwe indeling.

woensdag 30 maart 2016

Gewitter

Men zegt dat de hemel
donker is en onweer
onderweg is naar het land

Maar hier bij ons is enkel mist

Sommigen bidden tot
hun God van stilte
tot hun knieën schilferen
Anderen wenden zich
tot tirannen van tin
met de zotskap op

Onze daken zitten dicht
en van zon noch maan
is sprake

Zonderlinge muren weren
het geklop van profeten
en het gezang van veren

Aan de vogeltjes zal
het allicht niet liggen

donderdag 24 maart 2016

Asiel

kom onder het deken,
kom in de kamer, kom alleen
en naamloos als omtrek
en zeg niets, laat
de wanhoop gewoon varen.

laat de plaat afspelen
tot enkel ruis en regen
het behang kunnen strelen.

zoek me op als de
eerste bladeren botten
en je terug dronken
de dingen wil bekennen
mompelend in m'n hals

vergeet even dat
in de lente ook bommen
bloeien als nooit voorheen.

donderdag 17 maart 2016

Roche-limiet

een mens kennen is elke vouw
herinneren van het binnenoor,
elke voetstap kunnen vinden,
zien hoe de adem
de rug buigt tot beweging.

dichtbij zijn is bijna
niet te verdragen, de vrees
te raken aan tere leden.

een mens totaal kennen
is vertragen in een baan
die enkel kan benaderen.

dinsdag 15 maart 2016

Het is zo vermoeiend

Wat moet een mens
met al die trouvailles
van mislukte troubadours

Die dichters die nooit
een echt gedicht gelezen hebben
maar onbeschaamde aanspraken maken

Het zijn de sokken in sandalen
van burgerlijke vandalen,
de opgedroogde vlekken zaad
op de vloer van de parochiezaal

zaterdag 12 maart 2016

Himmelhoch jauchzend



zo hoog de hemel zo
diep
die moordkuil van
verbrande verlangens,
met dieven die somber
staren in de vlammen.

zo onverbrugbaar de afstand
door weerstand,
en toch verstond ik jou
en jij mij en toch
deed ik je nog huilen.

zo sober de spijt,
de rouwrand onder de nagels
die de hoed vasthouden
terwijl ik kijk
naar een doorzichtig graf.

woensdag 9 maart 2016

Thuis



dit leven is een wandeling
in ellendig knellende schoenen,
gebak op zondag
en boetes voor het bestaan.

we zijn bedorven en ongelukkig,
gesplitste kernen
van hete eenzaamheid
maar weet dit: ook banaliteit
is echte pijn.

ook van zelfhulpboeken
wordt een mens versleten