Over 'Onklare taal'

'Onklare taal' is de verzamelnaam van diverse tekstprojecten van mijn hand. Dit is de poëzieafdeling daarvan. Hier kan je zowel de laatste nieuwe gedichten als ook een selectie van oudere gedichten vinden. De weg een beetje kwijt? Deze link brengt je terug naar de homepage van 'Onklare taal'.

Overigens kan je hier gratis mijn poëziebundels downloaden in PDF-formaat: 'Epicentrum' (2012), 'Synaeresis' (2012), 'Subductie' (2013), 'Enceladus' (2015) en 'Volterra' (2017). Behalve 'Synaeresis', dat één verhalend gedicht is in twee delen, bevatten de anderen telkens een 30-tal geredigeerde en zorgvuldig geselecteerde gedichten, met duiding en een nieuwe indeling.

dinsdag 23 oktober 2018

L-Isla

De einder nodigt uit tot kijken
op rotsen en stoelen en kastelen
over het veld van de zee,
verenigd met voorvaders

Sappho dacht het, Augustinus ook,
Erasmus en Gertrude, Goethe
en de romantici: onbevattelijkheid
is een nederig bad

De tijd schakelt ons gelijk,
los van stoom en spaan en stroom,
want ondanks alle meanders
blijken we begrepen in één verandering

zaterdag 13 oktober 2018

Degeneratie

wat kan je doen als de necrose
begint in het binnenste rood
of als je al forfait moet geven
tijdens de geboorte van het feit

waarom wandel ik achterwaarts
het donker tegemoet
en is het wetten van een mes
geen waarschuwing maar een welkom

dinsdag 18 september 2018

Syriana

Handen gebonden, getrokken, geblinddoekt,
strompelend door het rulle zand
en omringd door gieren en vliegen.

Met je rug tegen een wiel
delf je je eigen graf, nagel na nagel
Ik doe wat moet
voor het beschermen van mijn bloed

En ik vraag me af hoe het voelt
om het staal te voelen op je schouder
het gewicht en het gerecht.

Hoe moet het voelen om knielen aan de voet
De voet van waar je ooit in geloofde
Hoe zie je de dood tegemoet in een woestijn
met een stenen maan als stille getuige?

Hoe keer ik ooit terug naar huis,
met gedachten als een ondiep graf?

woensdag 12 september 2018

Glasbreuk

De snelheid van de schemer
beneemt ons onze woorden
Lampen worden strepen
Straten beginnen te beven
en hoofden worden geleegd

De vensters van Duchamp
cascaderen naar beneden
en enkel aan de scherven
gloeien nog de gensters
van een stervend licht

maandag 20 augustus 2018

Kingstown

een naamloze koorts welt huilend op
en breekt hevig zwetend uit alle poriën
op het trottoir liggen droge takken
met dode vingers vlakbij water

leugens komen als lawines
tot de monden ervan overlopen
en we ziek geloven gezond te zijn
terwijl de gezonden hun oren
volproppen met was en zich
in windsels wentelen als mummies

een vetberg die internet heet
komt alles-etend voorbij,
u bent de duizendste bezoeker
in Duitsland wonen geile dames
één simpele truc
Luc uit Zedelgem weet het beter
XD XD XD
tienertwitter is lit
en fascisten houden niet op met lispelen
ik geef mijn pornocollectie weg
ik slaap met honden
vaccinaties veroorzaken priapismen
en snazzy foto's voor je jazzy SnapChat

en ik,
ik kantel op mijn knieën
de waarheid wurgt enkel zij die het niet verdienen
niet de dieven of diplomaten
of de hogepriesters van het boze woord

dit is hopeloosheid in 1080p HD
of de strandstoelen op de zinkende Titanic
herschikken als ikebana
voor we tegen de vetberg varen
vergaan in het zwarte water
en of er nog saus op moet?

maandag 6 augustus 2018

Heliosfeer

Mens en dier liggen ter aarde
in de oranje kruimels van de hemel
met groene gensters van dorst

De halmen staan doodstil
onder een wassen lijkmaan

En wij, wij lijken hier niet voor gemaakt
terwijl de stagnante lucht zingt
en de adem uit onze monden zuigt

Kinderen prikken putten in tarmac
en de bossen fakkelen af als droge tabak

zaterdag 9 juni 2018

De Latemse school

Hier leeft men in het verborgene
met paard en bos en witte tenniskledij
golfkledij, witte muren, ballen
en enkel goeie witte mensen

Hier huizen de Fremdkörper van de ziel
die ons land naar de schemer leiden,
anoniem en anemisch, genietend van witte wijn
of een witte lijn

Hier gloeit de verbeelding wit-
heet en zie ik hoe men zit in deze kasten
uitdijend in rijkdom en in ongeluk
En mijn geloofsbrieven zeggen:
er zitten barsten in het porselein.

Wat ons tenslotte allemaal bindt is honger
en golfballen op de maan
stralend wit als wit op zilver