Over 'Onklare taal'

'Onklare taal' is de verzamelnaam van diverse tekstprojecten van mijn hand. Dit is de poëzieafdeling daarvan. Hier kan je zowel de laatste nieuwe gedichten als ook een selectie van oudere gedichten vinden. De weg een beetje kwijt? Deze link brengt je terug naar de homepage van 'Onklare taal'.

Overigens kan je hier gratis mijn poëziebundels downloaden in PDF-formaat: 'Epicentrum' (2012), 'Synaeresis' (2012), 'Subductie' (2013), 'Enceladus' (2015) en 'Volterra' (2017). Behalve 'Synaeresis', dat één verhalend gedicht is in twee delen, bevatten de anderen telkens een 30-tal geredigeerde en zorgvuldig geselecteerde gedichten, met duiding en een nieuwe indeling.

maandag 20 augustus 2018

Kingstown

een naamloze koorts welt huilend op
en breekt hevig zwetend uit alle poriën
op het trottoir liggen droge takken
met dode vingers vlakbij water

leugens komen als lawines
tot de monden ervan overlopen
en we ziek geloven gezond te zijn
terwijl de gezonden hun oren
volproppen met was en zich
in windsels wentelen als mummies

een vetberg die internet heet
komt alles-etend voorbij,
u bent de duizendste bezoeker
in Duitsland wonen geile dames
één simpele truc
Luc uit Zedelgem weet het beter
XD XD XD
tienertwitter is lit
en fascisten houden niet op met lispelen
ik geef mijn pornocollectie weg
ik slaap met honden
vaccinaties veroorzaken priapismen
en snazzy foto's voor je jazzy SnapChat

en ik,
ik kantel op mijn knieën
de waarheid wurgt enkel zij die het niet verdienen
niet de dieven of diplomaten
of de hogepriesters van het boze woord

dit is hopeloosheid in 1080p HD
of de strandstoelen op de zinkende Titanic
herschikken als ikebana
voor we tegen de vetberg varen
vergaan in het zwarte water
en of er nog saus op moet?

maandag 6 augustus 2018

Heliosfeer

Mens en dier liggen ter aarde
in de oranje kruimels van de hemel
met groene gensters van dorst

De halmen staan doodstil
onder een wassen lijkmaan

En wij, wij lijken hier niet voor gemaakt
terwijl de stagnante lucht zingt
en de adem uit onze monden zuigt

Kinderen prikken putten in tarmac
en de bossen fakkelen af als droge tabak

zaterdag 9 juni 2018

De Latemse school

Hier leeft men in het verborgene
met paard en bos en witte tenniskledij
golfkledij, witte muren, ballen
en enkel goeie witte mensen

Hier huizen de Fremdkörper van de ziel
die ons land naar de schemer leiden,
anoniem en anemisch, genietend van witte wijn
of een witte lijn

Hier gloeit de verbeelding wit-
heet en zie ik hoe men zit in deze kasten
uitdijend in rijkdom en in ongeluk
En mijn geloofsbrieven zeggen:
er zitten barsten in het porselein.

Wat ons tenslotte allemaal bindt is honger
en golfballen op de maan
stralend wit als wit op zilver

zaterdag 19 mei 2018

Wellenenge

ik zag het oranje halogeen
de lijnen in je voorhoofd
als symbolen voor de nacht

waar gehangen bruggen rusten
maakte ik een onverstuurd bericht
en viel enkel fictie

waar het licht scheen
bleef enkel een aardedonker gedicht
- hard verstopt in zacht

ik zag de uitgeblusten
en op arduin lag ik verdoofd
verstrengeld met jouw corrosie

zondag 15 april 2018

Wanneer ik

wanneer ik ooit
en ik wil weten of het nooit is
want dan kan ik stoppen
en in mijn bad van bloed stappen
arrogant als Seneca

wanneer ik ooit
of geef ik mezelf dan maar uit
als de charlatan die ik wellicht wel ben,
als randgeval in eindeloze coulissen
of slachtafval van de papiermolens

wanneer ik ooit
wanneer ook dat onverdiende geluk
dat altijd anderen lijkt te treffen
wanneer houdt het op met regenen
van ongevraagd advies

wanneer kan ik vermorzeld in de gracht plaatsnemen
- m'n doodskist neem ik zelf wel mee,
zoals Maximiliaan in zijn laatste jaren -
en aftellen naar de
septische
schok

wanneer mag ik omringen in liefde
zonder omwegen en in gedachteloze naaktheid
wanneer wis ik dit uit
wanneer wist ik dat het dit was
wanneer het bed
wanneer de woorden vanzelf ophouden
in plaats van oneindig te prolifereren
in stochastische permutaties
en cryptes van ongeboren koningen

maandag 19 maart 2018

Terhulpen

Er zit een barst in mijn mond
van een klok die te volmaakt tikt
Mijn armen hangen over de randen
en m'n ogen zitten vol mos
en kreupelhout. Een ziekte
vol liefde wormt zich traag
door klieren en late impressies
van post-coïtale vluchtpartijen.

Eén vinger trommelt in morse
zijn eigen nukkig soort jazz.
In één oor sijpelt helder water
en uit een ander oor komt stoom.
Dood als Marat zit ik verborgen
en tel ik slechts de spoken
die hier huizen in elke vale hoek

maandag 12 maart 2018

Edelgas

Hij kijkt omhoog,
het haar gewassen in het vuur van de tijd,
steeds hoger, boven de daken en torens
vanuit de diepte van kanalen
met water zo hard als de ruimte
en bruinsteen van Duits expressionisme

Hij ademt vrij
met veelkleurige tanden
en gaten in zijn ruiende vederkleed,
maar wat geeft dat nog
in deze automatisch aan- en uit-
geschakelde nachten

Hij wint aan hoogte
voor niemand in het bijzonder
als een omgekeerde meteoor
in zijn zelfgemaakte holoceen,
een altijd uitdijend venster
in de tijd,
een vrijhaven van het denken.