Over 'Onklare taal'

'Onklare taal' is de verzamelnaam van diverse tekstprojecten van mijn hand. Dit is de poëzieafdeling daarvan. Hier kan je zowel de laatste nieuwe gedichten als ook een selectie van oudere gedichten vinden. De weg een beetje kwijt? Deze link brengt je terug naar de homepage van 'Onklare taal'.

Overigens kan je hier gratis mijn poëziebundels downloaden in PDF-formaat: 'Epicentrum' (2012), 'Synaeresis' (2012), 'Subductie' (2013), 'Enceladus' (2015), 'Volterra' (2017) en 'De snelheid van de duisternis' (2019). Behalve 'Synaeresis', dat één verhalend gedicht is in twee delen, bevatten de anderen telkens een 30-tal geredigeerde en zorgvuldig geselecteerde gedichten, met duiding en een nieuwe indeling.

maandag 14 oktober 2019

Nachtbreker

I

Een shot in de spiegel, achteruit:
het kille haar van een planeet
waar je de leegte mee kan snijden.
De diepte is hier adembenemend.

II

De gruwel is erger dan de dood,
de achterblijvers kleiner dan lijken.

De artillerie brengt spektakel
op de leest van Wagners geest
terwijl oude mannen met dun haar
dansen met elkaar.

Hun zonen zijn moordenaars,
hun dochters verkracht
Ook dat is leiding geven

III

Op zondag zit ik in zetels
en wacht ik gezellig af
tot de nacht mijn leden meevoert
en roodgerande dromen
terug de overmacht nemen.

Dit is mijn brein op rails;
dit, de surreële trein,
het monster in elk bed
en het zweet van oude schuld.

IV

Ik tel de zonnestralen,
een hemels telraam
zonder balk noch vloer

Ik pers levertraan
uit een flard muziek,
zo mooi, zo vreselijk,
zo niet vergeten
wat ik ooit beloofd had.

dinsdag 17 september 2019

Aralmeer

Ik heb geld en tijd geleend
en zal die niet kunnen betalen
vroeger eerder dan later
en dat, dat is het dan.

Bedelen is niet mijn ding

Geen grootsheid, geen kroon,
slechts het getik van te
zeer vernauwde gehoorgangen -
op het ritme van een zonderlinge zee

maandag 2 september 2019

Endurium

ik daal af in dat archief
dat ruikt naar vergeelde zomers
en transistorradio's:
ook toen voelde ik de gloed
van een te smal leven
de schedels van kasseien
en de nabijheid van de leegte.

vandaag waardeer ik dat hiaat,
de nog onvoltooide gedachte,
en of hier misschien de liefde is
nog vacuüm verpakt en toevallig
voorradig. Maar wat is het
buiten het banale stappen
toch zo ontzagwekkend stil.

maandag 12 augustus 2019

Hyperprisma

een kernbom vol kleur
die grijze dagen doet exploderen:
elk partikel glinstert
als een atomaire ster

dit is geen einde maar een aanvang,
een verklaring van een verkleuring
en in de refracties, de scherven
schrijden onze schaduwen nader

schilder me mooi, en ongeschonden
zal ik verrijzen in ultramarijn
met een kleed waar elke veer
vibreert in nog onontdekte woorden

donderdag 1 augustus 2019

OC

Ik zie je in de hemel als een satelliet
maar is dat nu echt wat je bent
Ik zie je op de baan als een bang hert
dat recht in mijn autolichten staart

Voor één keer heb ik mijn messen thuis gelaten
en ben ik bereid om het geloof te belijden
in mogelijke onvoorwaardelijkheid

Ik zie je als een boei op de vreemde zee
of is dat maar mijn reflectie die ik zie

Voor één keer ben ik onder de mensen
en dan ben ook jij bij mij

dinsdag 2 juli 2019

Hotaru

onder valse vlag branden wij
thans het land plat -
en praten wij dat goed
omdat het nu eenmaal moet

in deze moordkuil
het dagelijkse brood
op dit nette gazon
grotesk geweld

vol medelijden zijn wij
voor onszelf, beenhard
voor alle anderen,
want anders kan het niet

wij komen de straten door
en hoor
wie klopt daar kinderen

maandag 24 juni 2019

A10

Mijn verdriet en ik - een studie
van ongewilde vriendschap en
onverdiende spijt, die altijd
weer nachtelijke kilometers rijdt
onder steeds eendere lichten

De fundamenten zijn broos en
gecorrodeerd, en elk cahier gemarkeerd
door opposanten die me overal volgen
als meervoudige penumbra's,
dwars door bloed- en zenuwbanen

Zelfs m'n luidste stem
kan hen niet de baas

Dit zijn zeker mijn splijtbouten
die het verstand te boven gaan,
zo verlammend als een laffe zon
en net zo koud als de verre maan