Over 'Onklare taal'

'Onklare taal' is de verzamelnaam van diverse tekstprojecten van mijn hand. Dit is de poëzieafdeling daarvan. Hier kan je zowel de laatste nieuwe gedichten als ook een selectie van oudere gedichten vinden. De weg een beetje kwijt? Deze link brengt je terug naar de homepage van 'Onklare taal'.

Overigens kan je hier gratis mijn poëziebundels downloaden in PDF-formaat: 'Epicentrum' (2012), 'Synaeresis' (2012), 'Subductie' (2013), 'Enceladus' (2015), 'Volterra' (2017) en 'De snelheid van de duisternis' (2019). Behalve 'Synaeresis', dat één verhalend gedicht is in twee delen, bevatten de anderen telkens een 30-tal geredigeerde en zorgvuldig geselecteerde gedichten, met duiding en een nieuwe indeling.

vrijdag 6 december 2019

Non serviam

Wanneer we dreigen te kapseizen,
te verdrinken in tegenlicht,
dan helpen alleen donkere grotten
stelsels vol absurd trage trommels

Hier berg ik de vlam,
hier lig ik in donkere rotswol

Wanneer kapitein en kapers eender lijken
strijken we onze vlaggen,
zeilen we gelijk blind teneinde
beter het kale reizen te horen

Hier serveer ik de geest,
hier bouw ik mijn stenen tempel

woensdag 13 november 2019

Ent/Split

Creëer ik genoeg, repareren we goed
genoeg onze deuren en gewrichten
Hoe kan ik zorgen voor de zieken
als de zetel al vol zit met soldaten

Er speelt een duizendpoot
marimba in onze buizen van Eustachius

Luister ik voldoende
naar je polsslag of is je vlag
mijn blinddoek. En waar alweer
is onze verwondering heen gegaan

Ik volg de nerven van je hout,
onze rokerige taal
Automatisch komen we te kort, te
snel, te weerloos in de wereld

woensdag 6 november 2019

Minstens 80%

Als het niet zo lelijk was, zou het mooi zijn,
de charlatans in ganzenpas over het bord zien lopen.

Stugge subjectiviteit -
dat is wat anders

Noem gedichtjes dan ook geen poëzie -
een zeepkist is ook geen vliegtuig
Een goed idee is geen genialiteit

Het onvoorstelbare proberen vatten
is streven naar onsterfelijkheid, ofte
verkeerd opgezette dieren
transformeren tot parabolen

Ze schijnen in onze ogen met lasers
op het journaal en in de laatavond,
dat oude taartengevecht met versleten deeg.
je kan het zo voorspellen
wat ze zullen zeggen
een goede goochelaar herken je aan
de gevoelige kinderen die huilen

Ik pak de tijd in voor later, in
een wikkel van knapperig zilverpapier

Mijn koffers staan alvast klaar
terwijl ik eerst nog wat slecht
geperste platen breek voor morgen.

maandag 28 oktober 2019

La Roche-en-Ardenne

Uitzonderlijk is de wind voor warse wandelaars
over smalle paden in de Ardennen, waar
geen Waalse of Vlaamse industrie weerklinkt
maar Nederlanders picknicken.

Onze landgenoten zijn onzichtbaar, behalve
aan de bar of bij bestellingen van de kaart

Wij, wij herontdekken onze vreemde eigenheid
in een burgerlijke blokhut, wij wachten op regen
en zien zowel wolken als sterren in stilte
na wake zonder wielen, het wentelen in houten kamers

maandag 14 oktober 2019

Nachtbreker

I

Een shot in de spiegel, achteruit:
het kille haar van een planeet
waar je de leegte mee kan snijden.
De diepte is hier adembenemend.

II

De gruwel is erger dan de dood,
de achterblijvers kleiner dan lijken.

De artillerie brengt spektakel
op de leest van Wagners geest
terwijl oude mannen met dun haar
dansen met elkaar.

Hun zonen zijn moordenaars,
hun dochters verkracht
Ook dat is leiding geven

III

Op zondag zit ik in zetels
en wacht ik gezellig af
tot de nacht mijn leden meevoert
en roodgerande dromen
terug de overmacht nemen.

Dit is mijn brein op rails;
dit, de surreële trein,
het monster in elk bed
en het zweet van oude schuld.

IV

Ik tel de zonnestralen,
een hemels telraam
zonder balk noch vloer

Ik pers levertraan
uit een flard muziek,
zo mooi, zo vreselijk,
zo niet vergeten
wat ik ooit beloofd had.

dinsdag 17 september 2019

Aralmeer

Ik heb geld en tijd geleend
en zal die niet kunnen betalen
vroeger eerder dan later
en dat, dat is het dan.

Bedelen is niet mijn ding

Geen grootsheid, geen kroon,
slechts het getik van te
zeer vernauwde gehoorgangen -
op het ritme van een zonderlinge zee

maandag 2 september 2019

Endurium

ik daal af in dat archief
dat ruikt naar vergeelde zomers
en transistorradio's:
ook toen voelde ik de gloed
van een te smal leven
de schedels van kasseien
en de nabijheid van de leegte.

vandaag waardeer ik dat hiaat,
de nog onvoltooide gedachte,
en of hier misschien de liefde is
nog vacuüm verpakt en toevallig
voorradig. Maar wat is het
buiten het banale stappen
toch zo ontzagwekkend stil.